Nietoperz sylwestrowy - Burda 12/2013 #128A

O zabawie sylwestrowej nikt już nie pamięta, ale ja sobie przypomniałam, że przecież moja własnoręczna kreacja nie została uwieczniona na blogu.

Do ostatniej chwili nie było wiadomo, gdzie wylądujemy - na imprezie w klubie, na balu w lokalu czy na domówce we własnym mieszkaniu - wobec tego przygotowałam dwie wersje: sukienkę, której w rezultacie nie włożyłam, i nietoperzową bluzkę z mieniącej się niebieskiej dzianiny przetykanej srebrną nitką, którą znalazłam pod choinką. Ostatecznie pobłyskująca bluzka w połączeniu z czarną mini zdała egzamin idealnie.

Nie została uwieczniona wtedy, ale wpakowałam ją do walizki na wyjazd w góry. Zima, śnieg, a ja w cienkiej bluzce - podziwiajcie samozaparcie ;-) Buty chociaż wysokie, ocieplane.

Wykrój z Burdy pasował i-de-al-nie. Pewnie to zasługa również fasonu, ale naprawdę nic nie musiałam poprawiać. Zrezygnowałam jedynie z przedłużonych wysokich, dwuwarstwowych dolnych części rękawów, a zamiast nich wykończyłam ulubionymi ostatnio ściągaczami z tej samej dzianiny. No i rękawy są 3/4. Dekolt wykończony pliską, dół także ściągaczem.

Niewiele jest do pisania właściwie, perturbacji żadnych, wykrój miły, prosty i wygodny. Za to sesja zdjęciowa...

Mąż: Właź na drzewo!

Ja: Ee... nieeee.. To mają być fotki bluzki, a nie mnie na drzewie...

Mąż: Właź, nie dyskutuj, będzie fajnie. Nie bądź drętwa stara baba!

No to wlazłam... :-D

W dzieciństwie spindrałam się po tym drzewie jak małpka, teraz nabrałam chyba respektu, bo zostałam na pierwszej gałęzi.

A za tę "drętwą, starą babę" Mąż dostał nie jedną śnieżką :-)

I jeszcze mała gimnastyka rozgrzewająca:

Bluzka szyta w całości ma Merrylocku ściegiem pięcionitkowym z łańcuszkiem.

A sukienka poczeka pewnie rok na swoją inaugurację.

Wykrój: Burda 12/2013 #128A

Rozmiar: 36

Materiał: dzianina

Zużycie materiału: 1,40 m (gdyby szyć oryginalne, podwójne rękawy, to zalecane przez Burdę 1,50 m może ledwo starczyć)
Maszyna: Merrylock 689
Ściegi: 5-nitkowy ścieg overlockowy z łańcuszkiem

Golf ze swetrówki - Burda 9/2012 #104

Pokochałam swetrówki miłością wielką, a obok tej błękitnej nie mogłam przejść obojętnie, bo tak idealnie wpasowała się w moje potrzeby - miękka, miła, ciepła, gruba i BŁĘKITNA! - że po prostu wgapiałam się w nią w monitorze jak sroka w gnat. Gdyby czytelnicy bloga mieli jakiekolwiek wątpliwości, to wszelkie odcienie niebieskiego są mi drogie jak dzień wypłaty ;-)

Wymyśliłam sobie golf, wszak tak zwaną zimę mamy. Na modelce wiele się tam dopatrzyć nie mogłam, bo oczywiście zasłonięta innymi warstwami ubrań, ale rysunek techniczny mówił, że to będzie to. Burda proponuje cienki jersey i golf składany na trzy. Moja dzianina była gruba i puchata i po złożeniu komina wyglądałam jak w kołnierzu ortopedycznym, wobec czego ciachnęłam go o połowę.

Polubiłam wykańczanie rękawów i dołu ściągaczami z tej samej dzianiny i muszę powiedzieć, że jest to dość ekonomiczny sposób, albowiem zmniejsza to trochę zużycie materiału - ściągacze można wykroić spomiędzy innych części. 

Cały sweter uszyłam Merrylokiem, zszywając i obrzucając równocześnie jednym ściegiem - uwielbiam 5-nitkowy ścieg wzmocniony, ach, łańcuszkiem. Tempo szycia to norrrrmalnie błysk ciupagi.

Zmiany w modelu to wykończenie ściągaczami, skrócenie (obniżenie) golfu oraz wszycie główek rękawów o 1 cm głębiej w podkrój, ponieważ w ramionach zdecydowanie za szeroki był to wykrój - jak zawsze.

Ilekroć przychodzę do pracy w nowym ciuchu, osoby wtajemniczone w moje hobby pytają: "Saaama szyłaś??". Tym razem usłyszałam: "O, jaki ładny sweterek, gdzie kupiłaś??". Mina, kiedy odparłam, że uszyłam - bezcenna :-)

Wykrój: Burda 9/2012 #104. Skróciłam i dodałam ściągacze.

Rozmiar: 36

Materiał: dzianina swetrowa

Zużycie materiału: 1,35 - 1,40 cm

Maszyna: Merrylock 689

Ściegi: 5-nitkowy ścieg overlockowy z łańcuszkiem

Najlepsze spodnie rurki z Burdy - 3/2014 #115

Zaczynałam przygodę z szyciem od spódnic i bluzek, bo wiadomo - najłatwiejsze, ale nie będę ukrywać, że projekty, które mnie najbardziej kręcą, to spodnie. Dwie pary uszyte do tej pory to wprawki, nie czarujmy się, nie są idealne, głównie za sprawą metody wykonania wykroju "na oko, na wzór starych". Nie do końca się sprawdziła, wobec czego sięgnęłam po wyjątkowo udany burdowy model jeansów tak popularny wśród blogerek.

Jedyna sprawa, która mnie niepokoiła w tym wykroju, to górny brzeg sięgający prawie pasa, a ja lubię biodrówki, a do tego brakuje mi wzrostu do burdowej tabelki wymiarów. Dlatego po długich dyskusjach z doświadczonymi koleżankami na fb zrezygnowałam z zapasów karczka tyłu, przednie kieszenie obniżyłam o 2 cm, a pasek skroiłam na 2,5 cm. Nadal są ciut za wysokie, ale bardziej skomplikowane modyfikacje zrobię przy następnych spodniach.

Kolejnym napotkanym problemem było wrzynanie się z tyłu. Wiadomo, koszmar, brrr i fuj ;-) Na to jest bardzo prosty sposób, nawet nie trzeba niczego pruć, należy tylko przejechać ściegiem nieco głębiej, i już spodnie nigdzie się nie wrzynają.

 

Według wytycznych Burdy powinnam szyć rozmiar 36, ale ponieważ chciałam opięte rurki, jeans był elastyczny, a po konsultacjach z Elą i zmierzeniu części wykroju wyszło, że jest za szeroki w biodrach o 7 cm, więc wykroiłam rozmiar 34. Dobre posunięcie, jednak uwaga na nogawki - są za wąskie, musiałam dodać po 1,5 cm w obwodzie.

Stębnowanie wykonałam podwójną igłą, taka jestem sprytna :-)

Ciekawa jestem, na którym etapie przyszywacie kieszenie z tyłu? Burda sugeruje jeszcze przed zszyciem nogawek, ja natomiast z obawy przed asymetrią przyszywam na samym końcu. Manewrowanie może nie jest najłatwiejsze, ale za to łatwo odmierzyć równo od środkowego szwu.

Pokusiłam się też o odchudzenie kieszeni, ponieważ obawiałam się, że tyle warstw jeansu będzie się mocno odcinać, wobec czego karczki połączyłam na wzór sklepowych z bawełną, która mi została z zamierzchłych czasów w postaci jakichś dramatycznych wprawek szyciowych nie do naprawienia.

Ach, i pierwszy raz obrzucałam zapasy merrylockiem! Poezja. Z wyjątkiem łuków - jak szyć zaokrąglone krawędzie na overlocku?! Obrzucanie worków kieszeni było koszmarem.

Mimo, że nie jest to mój pierwszy spodniowy zamek, to miałam jakieś przedziwne zaćmienia i bezrozumnie wpatrywałam się w instrukcję, prułam i znowu szyłam, ale ostatecznie wszystko się udało. Jedynie jakoś tak wyszło, że wierzchnia część materiału nie zakrywa do końca zamka i niekiedy widać złote zęby. Znając życie, pewnie znowu coś pochachmęciłam przy zapasach.

Wykrój jest niesamowicie udany, polecam, zwłaszcza że ma instrukcję obrazkową, co początkujące tygrysice lubią najbardziej.

Wykrój: Burda 3/2014 #115

Rozmiar: 34 (dodane 1,5 cm w obwodzie nogawek)

Materiał: elastyczny jeans tzw. polski

Zużycie materiału: jeans - 130 cm, bawełna worki kieszeniowe - 15-20 cm

Maszyna: Husqvarna E10, Merrylock 689

Ściegi: zwykły igłą do jeansu 90, podwójna igła do stębnowania, obrzucenie 3-nitkowym overlockiem

Sweter z dzianiny - Burda 1/2011 #123 A

Nie wierzę, że USZYŁAM sweter. Swetry się przecież robi na drutach...

W internetach nabyłam dzianinę swetrową, podejrzanie tanią i na dodatek z domieszką wełny. Puchate to, miękkie i grube, w sam raz na zimę.

Zainaugurowałam też mojego Merrylocka. O ile założy się prawidłowo nici i ustawi odpowiednio naprężenia, to szyje jak marzenie. Ale nie jest to takie proste. Wiele metrów przez wiele dni przeszyłam, żeby ustawić wszystko, jak trzeba, a i tak na przykład następnego dnia pierwszy ścieg był... no właśnie nie było go. Ustawianie od początku.

Ponieważ nie znałam wykroju, nie wiedziałam, czy nie trzeba będzie czegoś zwężać lub poszerzać, najpierw szyłam samym łańcuszkiem, a dopiero potem obrzucałam 3-nitkowym overlockiem. Dwa razy dłużej, ale za to bez pomyłek. Łańcuszek pierwszego dnia szył pięknie, a drugiego już rwał nitkę po każdych pierwszych trzech wkłuciach. Naprężenia zjechałam aż w okolice 3 (z sugerowanych 6 - 7) i dopiero poszło.

Na jednym rękawie to nawet mi się paski zgrały :-)

Bebechy wyglądają fachowo, aż miło popatrzeć, chociaż jeszcze pewne niedociągnięcia widać, zwłaszcza na łukach. Po prostym obrzuca bajecznie, ale nie wiem, jak sobie poradzić z łukami, na przykład na podkroju pach.

Drabinka faaaajna. Ale nitka też się rwała, aż ze wścieklizny dostawałam piany.  W rezultacie jeden rękaw podłożony jest na raty co 3-4 centymetry, a w jednym miejscu w ogóle brakuje przeszycia, albowiem na zgrubieniu szwów całą materię wciągnęło mi w ogóle pod spód, wkręciło w chwytacze i musiałam pół covera rozkręcać, grrrr.

Przy okazji: nitki zabezpieczam poprzez zawiązanie ich jednym ruchem w supełek, a żeby znajdował się ona maksymalnie blisko materiału i nie wisiał farfocel, to wkładam w oczko śrubokręt do odkręcania igieł (albo trzonek prujki) i przyciągam jak najbliżej. Chyba bym się wściekła, gdybym miała rozplatać te wszystkie niteczki i wiązać na osobne supełki.

LolaJoo ma inny sposób na zakańczanie - przeszywa wieloczynnościówką.

Dół trochę się rozciągnął przy drabinkowaniu, wobec czego, nauczona tym doświadczeniem, rękawy podkładałam, zmieniwszy ustawienie transportera na marszczenie. Super.

Wykrój posiadał spory dekolt łódkowy, nie licujący kompletnie z zimowym charakterem swetra (hula wiatr po obojczykach, hulaaaa!), wobec czego doszyłam plisę. Doszywałam dwa razy, ponieważ odstawała jak komin, a wiadomo - ten wiatr. Dalej odstaje, już nie wiem, czy tak musi, bo gruba, czy powinnam jeszcze bardziej naciągnąć.

Generalnie ze swetrem się nie rozstaję, uwielbiam go ponad wszelki rozsądek i chyba uszyję sobie drugi :-)

Podpatrzyłam u co najmniej trzech blogujących koleżanek "metryczki" szycia i uważam to za świetny pomysł - adaptuję :-)

Wykrój: Burda 1/2011 #123 A (skrócona długość, zmniejszony o 0,5 cm z każdej strony obwód dekoltu i doszyta plisa)
Rozmiar: 36

Materiał: dzianina swetrowa, 20% wełna, gramatura nieznana

Zużycie materiału: ok. 1,35 m

Maszyna: Merrylock 689

Ściegi: łańcuszek, 3-nitkowy overlock, 2-igłowa drabinka

Spodnie z wypustką i oblekanymi guzikami

Co by nie mówić, że sukienki i spódniczki takie kobiece i w ogóle, to ja jednak jestem dziewczyna spodniowa i już. Skoro okazało się, że portki już potrafię uszyć, poszłam za ciosem i z tego samego wykroju zrobiłam drugie. 

Na końcu powiem Wam, dlaczego nigdy więcej nie pokuszę się o szycie z tego odszpilkowanego wykroju oraz z jakiego powodu poprzysięgłam sobie, że dopóki nie posiądę wiedzy, jak samodzielnie skonstruować spodnie, będę szyć z gotowych wykrojów.

Wobec zbyt wysokiego stanu, zbyt wielkiego obwodu w pasie, jak i chęci urozmaicenia poprzednich spodni, wprowadziłam delikatne modyfikacje wykroju starożytną metodą "na oko". Kieszenie mają odrobinę mniejsze wloty, ale jest to zauważalne tylko dla mnie.

Ponieważ spodnie miały mieć charakter nieco bardziej elegancki (lekko satynowana bawełna elastyczna), powzięłam pomysł schowania guzika od spodu. Odmierzyłam dziurkę, wyrżnęłam, przyszyłam guzik i efekt był nie do przyjęcia: przód paska odstawał i całkowicie ukazywał zamek. Może coś tam dojrzycie na tej roboczej komórkowej fotce.

Spędziłam upojne chwile na fejsbuku, o tu, deliberując nad tym problemem z kreatywnymi a uczynnymi mistrzyniami krawiectwa w składzie: Ania czyli Czeremcha, Bedomna Wioletta z Szafy, Liliana z Zapomnianej Pracowni, Monika prowadząca blog Monafaktura, Ela czyli Sagitta  i bezblogowa Beata. 

 

Nie uwierzycie, ile ciekawych rozwiązań można wydumać nad czterema centymetrami kwadratowymi jednego małego paska! :-D A może zaszyć, a może zatrzask, a może napa, a może haczyk, a może haftka...

Stanęło na zaszyciu felernej dziury i przyszyciu guzika jak-pan-bóg-przykazał z przodu, jeno obleczonego materiałem spodniowym. 

 

Pociągnęło to za sobą konieczność obleczenia kolejnych dwóch guzików do klapek-patek z tyłu, będących atrapami kieszeni.

Wspominałam już, że pałam do wypustek wielką miłością, ale Mąż chyba jeszcze większą, albowiem przez trzy dni nakłaniał, że pod paskiem koniecznie powinna być kontrastowa wypustka. Cóż było robić - tak mu się poprzednie spodobały, że wszyłam :-)

Taka wypustka to doskonały sposób na uniknięcie nadmiernego rozciągania się elastycznego materiału. Zresztą i tak na samym wstępie przeszyłam górną krawędź ściegiem stabilizującym oraz przykleiłam na zapas szwu flizelinę. Podczas przymiarek, jak i później pas trzyma się i ani drgnie.

I teraz przechodzę do nogawek, które ostatecznie przesądziły o rezygnacji z wykroju na bazie starych spodni. O ile jakimś szczęściem tak zwanego początkującego idioty udało mi się z podkrojem kroku i ani się nie marszczy, gdzie nie trzeba, ani się nie wrzyna, ani nie wisi i nawet cammel toe mnie ominął jakimś fuksem, o tyle na nogawkach poległam.

Poprzednie portki okazały się skręcać od kolana w dół. Nie uniknęłam tego również przy tych spodniach, jak również w następnych krojonych z jeansu. Te jeansowe tak się skręcały, że w końcu zarzuciłam projekt.

 

Wobec tego solennie przyrzekam, że nigdy więcej nie postąpię wbrew sztuce krawieckiej i będę korzystać z wykrojów zgodnych z wyżej wymienioną ;-)

Już się szyją jeansy z tak popularnego modelu 115 z Burdy 3/2014, którymi zachwyciłam się u Sagitty.