Spódnica maxi i tunika z gumką - Szycie krok po kroku 1/2016 # 4C

 

Mój stosunek do szycia "na oko" jest delikatnie mówiąc mocno powątpiewający i raczej pukam się po głowie, że jak to może dobrze wyjść, niż wykrzykuję "łiiiiiiiii!" i lecę na oślep z nożycami po materiale. Niemniej jedną jedyną rzecz poważyłam się uszyć całkiem bez wykroju i była to ta spódnica. Mało tego, skorzystałam z tutoriala "COza Szycie" na spódnicę maxi i... wyszło nadspodziewanie dobrze. Aczkolwiek dodałam ze cztery centymetry w biodrach, żeby nie była zbyt opięta - i słusznie, jak się na końcu okazało, bo tak cieniutka dzianina eksponuje każdą najdrobniejszą nierówność ciała czy bielizny.

Materiał to dzianina wiskozowa o dość ciekawym i trudnym do określenia kolorze - ni to brunatny, ni to antracytowy... trochę w tym brązu i trochę fioletu. Taki niedookreślony. Tak zwany kolor inteligentny, czyli nie wiadomo co ;-)

A teraz kolejny eksperyment, czyli bluzka z gumką. Co prawda jedną już taką popełniłam, ale tamta była z tkaniny i z zupełnie innego wykroju. Tę uszyłam z dzianiny wiskozowej i był to strzał w dziesiątkę. Taka tunika z gumką znacznie lepiej układa się, kiedy zastosować do niej lejącą dzianinę, niż żorżetę, która jednak jest tkaniną dość sztywną pomimo tego, że należy do materiałów cienkich. Myślę, że miły wiskozowy batyścik też byłby nie od rzeczy.

Zakochałam się w dekoltach z odszyciem w szpic i nieskromnie powiem, że wychodzą mi idealnie - znak, że nie jest to trudne. No bo nie jest :-) Dawniej wydawało mi się, że osiągnąć taki szpic to trzeba mieć niezłą wprawę, a tymczasem to naprawdę proste jak konstrukcja cepa ;-)

Tuneli z gumką jeszcze nie opanowałam, ale doszywanie gumki do zapasów, kiedy góra i dół krojone są z dwóch części, to bułka z masłem. I choć nie jest to może najestetyczniejszy sposób, to działa i to wystarczy. 

 

Bluzka ma różne takie miłe, małe zakładki w przodu i tyłu, których absolutnie nie widać i szczerze powiedziawszy mogłoby ich nie być - wystarczyłoby zwykłe marszczenie, ale być może na gładkim materiale dałyby jakiś fajny efekt.

 

Wprowadziłam trochę modyfikacji:

- standardowo zwęziłam ramiona;

- spłyciłam dekolt o 2 cm;

- wydłużyłam górną część aż o 10 cm, żeby mieć większy "zwis" nad gumką;

- skróciłam rękawy.

 

Na pewno pokuszę się jeszcze o wersję sukienkową z dołem jak w modelu C.

• Bluzka

Wykrój: Szycie krok po kroku 1/2016 # 4 (C - góra, A - dół)

Rozmiar: 36

Materiał: dzianina wiskozowa 

Maszyna i ściegi: części zszywałam potrójnym prostym na Husqvarnie e10, niektóre zapasy obrzuciłam zygzakiem, część Merrylockiem, podłożenie drabinką. Generalnie można spokojnie machnąć całą bluzkę zwykłą maszyną domową.

• Spódnica

Wykrój: COza Szycie

Dresówkowy komplet

Drugi raz się złamałam. Pierwszy był, kiedy w porywie serca uszyłam kocyk z minky dla córki przyjaciółki i dodatkowo na końcu zapałałam do niego miłością. Drugi - teraz, gdy wiedziona potrzebą uszycia sportowego podkoszulka z długim rękawem sięgnęłam po dresówkę. Traf chciał, że dresówka okazała się świetnej jakości, zwięzła, mięsista, choć cienka i jeszcze w nietuzinkowy wzór, którego pośród grup szyciowych dotąd nie widziałam. Można ją znaleźć tu: link

Miłą niespodzianką była szerokość materiału, która pozwoliła oprócz podkoszulka uszyć także małą spódniczkę na gumce. No i zrobił się komplet. I jakoś nawet nie jest tak całkiem sportowy, bo z czarnymi rajstopami i obcasami nabiera charakteru tzw. luźnej czy jak kto woli - swobodnej elegancji.

 

Aczkolwiek nie mogę się też oprzeć wrażeniu, że wygląda też trochę jak gustowna piżama ;-) Po rozczłonkowaniu będzie małą spódniczką na lato do jasnych podkoszulków oraz fajną koszulką do jeansów na rower czy grilla.

Wykrój to mój sprawdzony podstawowy model, będący czasem swetrem, czasem golfem, a czasem elegancką bluzką, ale tym razem postanowiłam wykroić rozmiar 38, albowiem już od dłuższego czasu 36 po sfastrygowaniu okazywało się mocno przykuse w biuście i brzuchu i musiałam każdą rzecz popuszczać mocno z bocznych szwach. Z bólem serca wzięłam większy rozmiar, ale okazuje się, że - hip hip hurra - jednak jest za duży. Wracam do 36, godząc się z tym, że muszę dodawać spore zapasy po bokach i już ;-)

Wykrój: Burda 9/2012 #104.   

Rozmiar: 38 (zwężone ramiona)

Materiał: dresówka

Zużycie materiału: 145 cm (szer. 175 cm)

Maszyna: Merrylock 689

Ściegi: 4-nitkowy superelastyczny, drabinka

Żakardowe śmietankowe koło

Druga i póki co ostatnia spódnica z koła - na zakończenie lata. Śmietankowy żakard o luźnym splocie, dość elastyczny. Wisiał przypięty do suszarki na pranie przez trzy doby - na wszeeeelki wypadek. Materiał jest tak boski, że musiałam się nagimnastykować, aby z resztki wyszła ołówkowa spódnica dla mamy. Na kiedyś-kiedyś, bo jeszcze nie odważę się szyć dla kogoś.

Nie obyło się bez... nie zgadniecie - lamówki! Jednakże tak kompletnie nie pasowała z wierzchu, że wylądowała całkiem od spodu. Dodam, że cała została udziubdziana ręcznie, co graniczyło z cudem, albowiem efekt moich "ręcznych" poczynań generalnie zawsze wygląda, jakbym miała 6 lat i parkinsona oraz zaćmę.

Podszewka z półkola, podłożona stopką do podwijania. Jeszcze nie opanowałam obsługi owej stopki do końca, wobec czego miejscami zszyło się bez zakładu, ale kto by tam patrzył.Wysnuwające się farfocle będę systematycznie obcinać, żeby mi się miedzy kostkami nie plątały.

Z tą stopką wcale nie jest tak, że szyje sama. Podglądałam Bezdomną Wiolettę oraz Monafakturę, ale... ekhem, no, nie tego się spodziewałam ;-) Jednakowoż trening był niezbędny, żeby to-to jako tako wyglądało przynajmniej z tej strony, którą czasem widać.

Tu pierwsze podejście:
 

A tu już na gotowo:

Pasek też podszywałam ręcznie. Nie zostało uwiecznione na zdjęciu, ale wyszło pierwszoklaśnie :-) I wreszcie wyczaiłam, czemu te moje guziki w spódnicach po zapięciu wyglądają, że są zbyt blisko krawędzi. Nie chodzi o miejsce przyszycia guzika, tylko o punkt, w którym kończy się dziurka. Następnym razem muszę ją umiejscowić bardziej nad zamkiem oraz wytworzyć krótszą tę część paska, która wystaje. Już mi to dziewczyny klarowały przy niebieskiej kontrafałdziastej spódnicy, ale teraz wreszcie dokładnie zajarzyłam, co konkretnie w którym miejscu. To ostatni taki egzemplarz, na mój dusiu.

Uwielbiam w tej spódnicy, jak się buja i układa :-)

A poradzicie mi, co robić, żeby się materiał przy zamku nie marszczył mimo podklejenia flizeliną? Jest taki jakby ściągnięty, przez co spódnica na szwie ciut wyje. Nie widać tego w fałdach, ale ja to wieeem.

Jeansowa spódnica z koła

Co tu dużo pisać - spódnica z koła.

Materiał to jeans, który rok temu miał być spodniami, przeleżał się i został nareszcie uwolniony! 

W sieci jest multum tutoriali, które różnymi metodami podpowiadają, jak skonstruować wykrój i uszyć. Do szycia, a przede wszystkim do poznania tajników paska, skorzystałam z tego, bo obrazkowe poradniki Eti są de best! Pojemną kosmetyczkę też szyłam na podstawie ich tutka.

Do samych obliczeń i konstrukcji wykorzystałam Lolę Joo :-)

Tym razem nie pokusiłam się o kieszenie, bo zamek wszyłam z boku, a poza tym chciałam mieć tę spódnicę na już, a nie mordować się z upakowaniem wszystkiego w jednym szwie.

I była gotowa rzeczywiście ekspresowo, pomijając oczywiście czas na wiszenie. Chciałam zdążyć na imieniny kuzynki, albowiem za punkt honoru postawiłam sobie na każdym rodzinnym spotkaniu występować w czymś nowym uszytym przez siebie.

Dół obleciałam lamówką, bo podkładanie grubego jeansu po okręgu przekraczało moje możliwości, a lamówkę mam już obcykaną.
 

Pierwotna długość była w kolano, ale czułam się jak przaśna dziołcha z niewymownie rozłożystym siedzeniem, więc niewiele myśląc, nazajutrz po imprezie urżnęłam i oblamowałam jeszcze raz. Razem 7 m. Za drugim podejściem musiałam się posiłkować wspomagaczem ;-) 

Nie macie już dość moich lamówek? Ja trochę mam, ale co poradzę, że to super sposób na wykończenie ;-)

Gdyby ktoś szukał innych tutoriali na spódnicę z koła, to proszę :-)

Purpleorchid

Szycie Honoraty

Jakuszyć

Papavero

Monikowo

Utkani

O-rety

Shallow Empty Love

Czekając na natchnienie

Antywieszak
Colorful Buteerfly Eye  
Mgiełka ściegiem do celu

Tu znajdziecie dyskusję o szyciu i podkładaniu dołu oraz wiele cennych porad i kruczków.

Niebieskie kontrafałdy z IKEI

No dobra, pokazałam, jak układałam kontrafałdy, to teraz powiem, że 1/3 z nich poszła do kosza, bo raz mi kieca leciała z bioder, a raz nie mogłabym się dopiąć, mieszałam, mieszałam, składałam, nie wychodziło symetrycznie, aż w końcu trzeba było wszystko od początku.

Ale i tak chyba ich wystarczy, zamierzony efekt obfitości - jest :-)

Po raz kolejny przekonałam się, że mierzenie i rysowanie z pietyzmem co do pół milimetra nie gwarantuje sukcesu. Niby na centymetrze wszystko się zgadzało, niby kontrafałdy sfastrygowane na beton ani drgną, niby obwód już okej, a tu nagle po przyszyciu paska powinnam się przerzucić na dietę składającą się z listka sałaty w sosie z energii kosmicznej. Brak ze trzech centymetrów! No to układałam te kontrafałdy od początku. To był siódmy albo siedemsetny już - nie pamiętam dokładnie - raz, boszzzz...

Wskazówka do zapamiętania na zawsze: dobrze jest górę spódnicy przelecieć prostym ściegiem tuż nad linią szycia, na zapasie, i dopiero wtedy mierzyć. Zabieg ten ustabilizuje pas, a pomocne jest to zwłaszcza, kiedy szyjemy elastyczne materiały lub krojone ze skosu, lub ze sfastrygowanymi wszelkiej maści zakładkami i innymi fałdami. Źródło: Czeremcha

Materiał to bawełna ikeowska, taka cienka acz sztywna, 9,99 za mb. Mąż pojechał po półkę i przytachał 2 metry tkaniny, bo mu wpadła w oko. "Wiesz, przechodziłem obok, patrzę, niebieski, to wziąłem". 

Polecam, bo super się szyje, dobrze zaprasowuje, ale też bezproblemowo prasuje zagniecenia. I jest chyba w stałej ofercie IKEI.

Muszę jeszcze potrenować, gdzie to dokładnie guzik przyszywać względem dziurki, bo mi jakoś tak skiełzło. Ale musicie przyznać, że zamek to nareszcie profeska, czyż nie? ;-)

No i jeszcze element, bez którego żadna moja garderoba nie zyskuje miana idealnej - kieszenie. W szwach.

Na pasek nie patrzcie, nie wiem, jak ja to wymyśliłam i odmierzałam - a kroiłam go dwa razy... - że się szwy nie zbiegają pionowo, ale pies to drapał, i tak uwielbiam tę spódnicę!

Spódnica pretenduje do pierwszego miejsca w rankingu ulubionych. Ciekawe, że w sklepie nigdy bym jej nie kupiła, bo zawsze tylko te ołówkowe i ołówkowe. Gdyby nie własny handmade nigdy bym się do takiego fasonu nie przekonała :-)

Jak obliczałam kontrafałdy w spódnicy

Dla znakomitej większości z Was kontrafałdy pewnie nie są niczym trudnym, ja jednak musiałam nieco pomóżdżyć, jak je ładnie rozłożyć, jaką mają mieć głębokość i ile ich w sumie ma być.

Zaczęłam od tego, że układałam po trzy fałdy za każdym razem różnej głębokości i przykładałam do siebie, aby zobaczyć, które będą się najlepiej układać na materiale, którym dysponowałam. Próbowałam na kilu różnych bawełnach i na każdej wyglądało to trochę inaczej. Odkryłam, że liczy się nie tyle grubość materiału, co raczej jego sztywność. Ustaliłam, że więcej a mniejszych daje lepszy efekt obfitości. Stanęło na tym, że 7 kontrafałd z przodu i tyleż samo z tyłu będzie optymalnie. Najładniejsze i najłatwiejsze do odmierzania miały 10 cm głębokości.

Obwód docelowy, jaki chciałam uzyskać, to 79 cm, ponieważ spódnica ma się zatrzymywać na biodrach, a nie w talii. Zaokrągliłam do 80 cm dla łatwiejszych rachunków.  Jeśli połowa z 80 cm to 40 cm, do tego 7 kontrafałd po 10 cm - uzyskujemy 110 cm zużytego materiału na każdą część (przód i tył).

Nie wiedziałam, jak je porozmieszczać, rachunki też nie są moją mocną stroną, wobec czego poszłam na łatwiznę i rozłożyłam całą szerokość materiału, zaznaczyłam środek i odmierzałam po 5 cm jak leci do lewej i prawej, aż mi się materiał nie skończył ;-)

A potem układałam i szpilkowałam o tak, zaczynając od środka (materiał leżał prawą stroną do góry):

Po takim złożeniu uzyskujemy dwie warstwy pod spodem, które razem mają 10 cm, czyli każda po 5 cm. Wierzchnia warstwa złożona z dwóch zetkniętych ze sobą kawałków również ma 5 cm i tylko ten wymiar liczy się do docelowego obwodu spódnicy.

No i potem to już układałam jak leci, aż uzyskałam moje pożądane 40 cm. Z boków wygląda to tak, że od skrajnej kontrafałdy (jej spodnich warstw) zostało mi wolne 5 cm. Można to zobaczyć na pierwszym zdjęciu, po prawej stronie narysowana jest już linia bocznego szwu.

I zobaczymy, co wyjdzie dalej ;-) Już nawet zainspirowana radami wymyśliłam, jak wcisnąć zamek w środkową kontrafałdę z tyłu i jak to wszystko obliczyć.

Tylko jakoś mi się nie chce, bo leje i zimno, a spódnica na upały. Może powinnam się jednak brać do ocieplanej kurtki, byłaby jak znalazł, albo do polaru, brrr ;-)

Spódnica z kontrafałdami - Burda 3/2010 #123

Oto porzucona wpół szwu (bo zajawiłam się błękitną z kawałków majówkową) spódnica z kontrafałdami. W życiu nie miałam tak szerokiej kiecki, zawsze ołówkowe, no chyba że do kostek, ale okoliczność mnie zmusiła - rower, którym jeżdżę do pracy. W zeszłym sezonie próbowałam upakować i popodwijać kilometry falbaniastej spódnicy maxi, żeby mi się w pedały, szprychy i ogólnie we wszystko nie wplątywała, i powiem Wam, że był to wyczyn karkołomny, a kieca wyglądała potem jak krowie z gardła wyjęta ;-) Wobec tego długość powinna być taka w kolano lub ciut ponad, ale już nie wyżej, bo wiadomo - pęd powietrza może spowodować uszczerbek na reputacji statecznej pani po trzydziestce ;-)

Właściwie nowy ulubiony środek transportu to okoliczność nie jedyna, albowiem moda... no co poradzę, że koła, kontrafałdy i inne plisy zrobiły się wściekle modne? Jakoś ominęły mnie baskinki, ale kontrafałdy przylgnęły do mojej wyobraźni i kazały się uszyć. W sklepie bym nie kupiła, ale uszyć.. to jest myśl!

Przekopałam moje 112 Burd i jedyny model, jaki znalazłam, szlag by trafił! 4 cm powyżej talii, a ja noszę zarówno spodnie, jak i spódnice, lekko opierające się na biodrach, żeby brzucha nie kroiły. Dziewczyny na forum doradziły, żeby zwyczajnie urżnąć od góry i tyle. Tak też zrobiłam, ale widzę, że dalej za mało.

Przy szyciu tego modelu nie ma wiele zachodu poza zamkiem, który jest jakiś taki.. ja wiem? Na zdjęciu w magazynie oczywiście guzik z pętelką widać, ale zorientowałam się, że chyba podobnie każą go wszywać jak z przodu spodni (z klapką od wierzchu i masą różnych odszyć i przeszyć od spodu, brrr!). No way, jak mawiają starożytni Indianie. Niby coś tam szyłam te odszycia, niby ten zameczek między dwoma kawałkami odszycia zaczynał ładnie wyglądać, ale kiedy doszłam do momentu "opis wszycia zamka jak w poprzednim modelu", a tam instrukcja spódnicy z podszewką (!!!) - wysiadłam. 

 

Pies tę Burdę drapał, od czegóż zamki kryte mam. Obróciłam kieckę przodem do tyłu i jest gitarrrra :-)

Lamóweczka, ciach-ciach, niegroźna dzięki Bezdomnej Wioletcie i jednemu z jej pięciu sposobów na ujarzmienie lamówki. Zdecydowałam się na takie wykończenie dołu, albowiem bez tej "ramy" spódnica wyglądała jak zdarty z PRL-owskiej kuchty fartuch.

No i wypustka. Zapałałam do wypustek miłością wielką. A kiedy opowiadam Mężowi o nowym projekcie "... i wiesz, ta spódnica/sukienka mogłaby mieć taki rękawek i taki dekolcik, i taki dół, a tu z boku coś tam, coś tam..", to on mi wiecznie wpada w słowo "aha, aha... I WYPUSTKA! Koniecznie wypustka. Albo lamówka" :-D 

 

Zatem bez wypustki nie mogło się obyć.

A dlaczego jakoś tak zawsze zamek mi się nie domyka do samej góry, to ja nie wiem ;-)

Elastyczna bawełna jest przefajna. Cienka, oddychająca, bardzo dobrze się szyje, a ewentualne umiętolenie po przejażdżce niewidoczne we wzorku.

Tak teraz patrzę i patrzę... za mało tych kontrafałd. Ale już sobie obliczyłam, jak dodać po dodatkowej z przodu i tyłu.

Majówkowa spódnica z kawałków od Papavero

Widziałam różne realizacje tej zimowej miniówy od Papavero, zwanej u mnie w domu spódnicą z kawałków, ale żadna mnie nie zachwyciła na tyle, żeby mi się chciało przeskakiwać nad barierą "bosz.. wygląda na taką trudną". Do czasu. Spódniczka prezentowana przez Kamelperd urzekła mnie tak, że natentychmiast wyobraziłam ją sobie w bladym błękicie i na sobie, a kiedy przemiła Małgosia podzieliła się radą, jak te wszystkie rogi pozszywać, to już miałam materiał w garści, a wykrój wydrukowany. 

Pierwsza spódnica na lato jest! Dla niej przerwałam szycie innej, ale ją też zobaczycie w następnym poście.

Zastanawiam się, czy zamek nie jest za długi?

Spódnica jest efektowna, a niezwykle prosta w szyciu i tylko tak się wydaje, że początkująca krawcowa nie powinna się do niej brać. Napotkałam jedynie dwa problemy:
1. części wykroju (przynajmniej rozm. 36) nie są precyzyjnie obmierzone i nie wszystkie linie szycia boków zbiegają się prawidłowo, więc na przyszłość muszę zostawić ciut większe zapasy, żeby móc swobodniej zszyć.

2. ten nieszczęsny pierwszy róg, który na tutorialu wyglądał na łatwiznę, mnie nie chciał i nie chciał wyjść. Poniżej efekt, którego nie byłam w stanie żadną miarą zniwelować. Na szczęścia da się to obejść, niedługo pokażę Wam tu lub na facebooku, jak zmodyfikowałam dwie dolne części wykroju, żeby pozbyć się tego szpica. Nota bene i tak musiałam skrócić spódnicę, bo stałam w kolejce po niebieskie oczy, nie po wzrost ;-)

Właściwie powinna się ta spódnica nazywać spódnicą majówkową, bo coś tam się odgrażałam, że w weekend majowy ją machnę, ale jak to u mnie - jeszcze nie udało mi się uszyć czegoś w mniej niż dwa tygodnie (kosmetyczka się nie liczy!)
 

Pokusiłam się o wszycie wypustki między część spódnicy a odszycie i powiem Wam, że jak się ma stopkę do szycia zamków, takich zwykłych, to wypustka idzie pieronem :-) A odszycie wykreśliłam sobie sama. Pierwsze wykroiłam całkiem prosto, ale nie zdało egzaminu, a Czeremcha na forum rzekła, że proste odszycie to tylko do kiecki w pasie, a dla takiej poniżej to trzeba po łuku. No i gites wyszło, układa się mięciutko pod spodem.

A tu tradycyjnie "fotka na czerwonej ściance" ;-) Chyba lepiej z bluzką włożoną do środka, co sądzicie?