Spódnica z kontrafałdami - Burda 3/2010 #123

Oto porzucona wpół szwu (bo zajawiłam się błękitną z kawałków majówkową) spódnica z kontrafałdami. W życiu nie miałam tak szerokiej kiecki, zawsze ołówkowe, no chyba że do kostek, ale okoliczność mnie zmusiła - rower, którym jeżdżę do pracy. W zeszłym sezonie próbowałam upakować i popodwijać kilometry falbaniastej spódnicy maxi, żeby mi się w pedały, szprychy i ogólnie we wszystko nie wplątywała, i powiem Wam, że był to wyczyn karkołomny, a kieca wyglądała potem jak krowie z gardła wyjęta ;-) Wobec tego długość powinna być taka w kolano lub ciut ponad, ale już nie wyżej, bo wiadomo - pęd powietrza może spowodować uszczerbek na reputacji statecznej pani po trzydziestce ;-)

Właściwie nowy ulubiony środek transportu to okoliczność nie jedyna, albowiem moda... no co poradzę, że koła, kontrafałdy i inne plisy zrobiły się wściekle modne? Jakoś ominęły mnie baskinki, ale kontrafałdy przylgnęły do mojej wyobraźni i kazały się uszyć. W sklepie bym nie kupiła, ale uszyć.. to jest myśl!

Przekopałam moje 112 Burd i jedyny model, jaki znalazłam, szlag by trafił! 4 cm powyżej talii, a ja noszę zarówno spodnie, jak i spódnice, lekko opierające się na biodrach, żeby brzucha nie kroiły. Dziewczyny na forum doradziły, żeby zwyczajnie urżnąć od góry i tyle. Tak też zrobiłam, ale widzę, że dalej za mało.

Przy szyciu tego modelu nie ma wiele zachodu poza zamkiem, który jest jakiś taki.. ja wiem? Na zdjęciu w magazynie oczywiście guzik z pętelką widać, ale zorientowałam się, że chyba podobnie każą go wszywać jak z przodu spodni (z klapką od wierzchu i masą różnych odszyć i przeszyć od spodu, brrr!). No way, jak mawiają starożytni Indianie. Niby coś tam szyłam te odszycia, niby ten zameczek między dwoma kawałkami odszycia zaczynał ładnie wyglądać, ale kiedy doszłam do momentu "opis wszycia zamka jak w poprzednim modelu", a tam instrukcja spódnicy z podszewką (!!!) - wysiadłam. 

 

Pies tę Burdę drapał, od czegóż zamki kryte mam. Obróciłam kieckę przodem do tyłu i jest gitarrrra :-)

Lamóweczka, ciach-ciach, niegroźna dzięki Bezdomnej Wioletcie i jednemu z jej pięciu sposobów na ujarzmienie lamówki. Zdecydowałam się na takie wykończenie dołu, albowiem bez tej "ramy" spódnica wyglądała jak zdarty z PRL-owskiej kuchty fartuch.

No i wypustka. Zapałałam do wypustek miłością wielką. A kiedy opowiadam Mężowi o nowym projekcie "... i wiesz, ta spódnica/sukienka mogłaby mieć taki rękawek i taki dekolcik, i taki dół, a tu z boku coś tam, coś tam..", to on mi wiecznie wpada w słowo "aha, aha... I WYPUSTKA! Koniecznie wypustka. Albo lamówka" :-D 

 

Zatem bez wypustki nie mogło się obyć.

A dlaczego jakoś tak zawsze zamek mi się nie domyka do samej góry, to ja nie wiem ;-)

Elastyczna bawełna jest przefajna. Cienka, oddychająca, bardzo dobrze się szyje, a ewentualne umiętolenie po przejażdżce niewidoczne we wzorku.

Tak teraz patrzę i patrzę... za mało tych kontrafałd. Ale już sobie obliczyłam, jak dodać po dodatkowej z przodu i tyłu.

Majówkowa spódnica z kawałków od Papavero

Widziałam różne realizacje tej zimowej miniówy od Papavero, zwanej u mnie w domu spódnicą z kawałków, ale żadna mnie nie zachwyciła na tyle, żeby mi się chciało przeskakiwać nad barierą "bosz.. wygląda na taką trudną". Do czasu. Spódniczka prezentowana przez Kamelperd urzekła mnie tak, że natentychmiast wyobraziłam ją sobie w bladym błękicie i na sobie, a kiedy przemiła Małgosia podzieliła się radą, jak te wszystkie rogi pozszywać, to już miałam materiał w garści, a wykrój wydrukowany. 

Pierwsza spódnica na lato jest! Dla niej przerwałam szycie innej, ale ją też zobaczycie w następnym poście.

Zastanawiam się, czy zamek nie jest za długi?

Spódnica jest efektowna, a niezwykle prosta w szyciu i tylko tak się wydaje, że początkująca krawcowa nie powinna się do niej brać. Napotkałam jedynie dwa problemy:
1. części wykroju (przynajmniej rozm. 36) nie są precyzyjnie obmierzone i nie wszystkie linie szycia boków zbiegają się prawidłowo, więc na przyszłość muszę zostawić ciut większe zapasy, żeby móc swobodniej zszyć.

2. ten nieszczęsny pierwszy róg, który na tutorialu wyglądał na łatwiznę, mnie nie chciał i nie chciał wyjść. Poniżej efekt, którego nie byłam w stanie żadną miarą zniwelować. Na szczęścia da się to obejść, niedługo pokażę Wam tu lub na facebooku, jak zmodyfikowałam dwie dolne części wykroju, żeby pozbyć się tego szpica. Nota bene i tak musiałam skrócić spódnicę, bo stałam w kolejce po niebieskie oczy, nie po wzrost ;-)

Właściwie powinna się ta spódnica nazywać spódnicą majówkową, bo coś tam się odgrażałam, że w weekend majowy ją machnę, ale jak to u mnie - jeszcze nie udało mi się uszyć czegoś w mniej niż dwa tygodnie (kosmetyczka się nie liczy!)
 

Pokusiłam się o wszycie wypustki między część spódnicy a odszycie i powiem Wam, że jak się ma stopkę do szycia zamków, takich zwykłych, to wypustka idzie pieronem :-) A odszycie wykreśliłam sobie sama. Pierwsze wykroiłam całkiem prosto, ale nie zdało egzaminu, a Czeremcha na forum rzekła, że proste odszycie to tylko do kiecki w pasie, a dla takiej poniżej to trzeba po łuku. No i gites wyszło, układa się mięciutko pod spodem.

A tu tradycyjnie "fotka na czerwonej ściance" ;-) Chyba lepiej z bluzką włożoną do środka, co sądzicie?

Sonata fejsbukowa

 

Chciałam mieć szyciowego facebooka jak inni. Bo to takie fajne, bo można się szybko wymieniać treściami, radami, można pogawędzić. A poza tym na fejsie tyyyyle się dzieje, czego nie widać na blogach!! Dodatkowo konkursy i candy..
Tak sobie wyobrażałam, że mnie koleżanki szyjące może będą polubiać, że będę się wirtualnie zaznajamiać i przyjaźnić, że będzie strrrrasznie miło i soł słit i najs, i wogóle ;-) Nie powiem, wahałam się z miesiąc, bo to kolejne miejsce do ogarnięcia, ale perspektywa szybkiego umieszczania nieoszlifowanych projektów, że się tak wyrażę - in progress, bez konieczności płodzenia całego postu, była kusząca. 

Ostatecznym katalizatorem był ten oto wpis u Bezdomnej Wioletty, na który trafiłam dopiero parę dni temu.

Wobec powyższych wyobrażeń założyłam osobny mail, utworzyłam nowy profil Sonatowy, zaprosiłam kilka koleżanek.. ale gdzież opcja "polub stronę"?! Cóż, widzę, że albo rybki - albo akwarium. Rozważałam przez chwilę podstronę społecznościową czy jak to się tam nazywa, inny jakiś fanpage, ale ostatecznie zostałam przy osobnym profilu.

Ciekawa jestem, co się Wam lepiej sprawdza? Prywatne szyciowe profile czy fanpage? Łączycie z "życiowymi" profilami?

Bardzo serdecznie wszystkich zapraszam https://www.facebook.com/Sonatanamiare

Będzie mi ogromnie miło, jeśli nawiążemy kontakt również tam :-)

Listonoszka - rowerówka

Mam trzy torebki: ciemną od jesieni do wiosny, jasną od wiosny do jesieni i małą wizytową na każdą porę roku. Każda kolejna torba to już by była fanaberia. Ktoś mógłby zapytać, czy aby na pewno jestem kobietą? ;-) Jakoś torebka zawsze spełniała u mnie rolę praktyczną, miała być pojemna, mieć konkretnie tyle i takich przegródek, jak potrzebuję (nie jest łatwo taką znaleźć), pasować do wszystkiego i kosztować jak najmniej. Aha, jeszcze mogłaby być ładna, w sumie czemu nie ;-)

Odkąd zaczęłam historię z maszyną, zamarzyła mi się jednak własnoręcznie uszyta torebka - bo mogłabym w ten projekt wcisnąć wszystko: i szczególiki estetyczne, których próżno szukać w sklepach albo kosztują majątek, i wszystkie kieszonki i przegródki, i dokładnie taki pasek, jak trzeba, i żeby się parasol mieścił, i jakiś wyjątkowo fajny materiał, i w ogóle wszystko-wszystko!

No i mam :-)

Charakter uniwersalny - i sportowo, i z koroneczką.

Za surowiec posłużyło mi grube płótno z IKEI i lekko elastyczny jeans, który co prawda pół roku temu miał być spódnicą, ale kto by to pamiętał ;-) Szyłam to torbiszcze chyba z miesiąc. Projekt z głowy, rysowanie i krojenie poszło migiem, aż byłam w szoku, że tylko jeden wieczór i nawet zdążyłam spreparować pasek. Znaczy pierwszą wersję, albowiem nie wzięłam pod uwagę, że po zszyciu i przewleczeniu go na prawą stronę stracę pół centymetra z szerokości! Dobrze że materiału wystarczyło. 
A potem to już tylko płakałam i klęłam najgorszymi wyrazami, aż byłam zdumiona, że takie znam. To przekładanie z prawej na lewą megasztywnego wierzchu, to zygzakowanie ściegu na rzadkim i sztywnym splocie ikeowskiego materiału i kameli, to upychanie zapasów podszewki w kieszonce środkowej...
Fajnie to się tylko wszywało zamki ;-) Jedyna wada metalowego to charatanie rąk przy wyjmowaniu komórki z tylnej kieszonki, bo ząbki od wewnątrz są bardzo ostre. Kto by pomyślał.

A podszewka to spartaczona zeszłoroczna sukienka na wesele kuzyna. Mięsista satyna bawełniana.

Najgorsza była ta wewnętrzna kieszonka, która miała wisieć po środku. Jak na złość żadnego tutoriala w sieci. Podszewkę wymyśliłam z dwóch części (przód/tył) i wyobraziłam sobie, że wszyję tę kieszeń między boczne jej szwy. Nie przewidziałam tylko, że przyszywanie podszewki do torebki odbywa się poprzez nałożenie jej od zewnątrz. Kieszeń skutecznie zmniejszyła o połowę obwód nakładanego z wierzchu materiału - co ja się namordowałam... Naprawdę kilka razy miałam już wyrzucić cały ten rozbebeszony bajzel przez okno, ale Mąż nie pozwolił - prawie siłą sadzał mnie przy maszynie i kładł do głowy, że jeszcze moment i torba będzie gotowa, i że żal. No i w końcu nie po to biegaliśmy o północy do garażu przybijać oczka do paska, żeby teraz to poszło srrruuu do kosza.

Klamra do paska pozyskana z paska do spodni z Auchant za 9 zł ;-)

Za usztywniacz posłużyła mi gruba kamela, grubsza, twardsza i sztywniejsza od tej, którą stosuje się do podklejania cięższej garderoby. Znalazłam ją tylko w dwóch hurtowniach, w zwykłych sklepach nie uświadczysz, przynajmniej w Krakowie.

Nie wiem, czy różnica będzie widoczna na zdjęciu, ale w macaniu jest bardzo wyraźna. Po lewej sztywny grubas tak szorstki, że zdziera lakier z paznokci ;-) Po prawej kamela miększa i bardziej wiotka.

No i wreszcie mam torebkę na rower! Warto było :-)

Przyodziewek męski na cztery litery dresowy

Przykładna żona odziewa męża gaciami.

Każdy ma jakiś kłopot z kupowaniem w sklepie szytych taśmowo uniwersalnych ciuchów, wiadomo. A to zawsze pas odstaje, a to zawsze za ciasne w biuście, a to zawsze wisi na plecach, a to coś tam. Mąż z kolei kłopocik ma z długością spodni. Mierzy sobie prawie dwa metry wzrostu i nogawkę ma długości 36. O ile jeansy jeszcze-jeszcze da się kupić, to nie sposób znaleźć spodnie dresowe na długość 36 i pas 34. Wiecznie woda w piwnicy albo można upchnąć jeszcze półtora słonia.

Cóż zatem czyni zaradna żona z nowo pozyskanymi umiejętnościami szycia? Buszuje w necie w poszukiwaniu szarej/popielatej dresówki. Nie myślcie, że to taka łatwa sprawa trafić w męski gust. Niby szary to szary, może być albo ciemny, albo jasny - tak sobie myślałam, ale nic bardziej mylnego!
Rekomenduję dwa materiały różniące się odcieniem w skali mikro, dla mnie właściwie bez znaczenia, owszem widzę, że nie są takie same, ale bez przesady, i słyszę, że jeden super, a drugi "a feeee". I jeszcze żeby to dotyczyło materiału na koszulę, bluzę, spodnie "do ludzi", ale nie - to mają być spodnie do leżenia na dywanie przed komputerem! ;-) Po długich poszukiwaniach nareszcie mogłam zamawiać. Na żywo dzianina też została zaakceptowana, ufff :-)

I tu stanęłam przed nie lada problemem - z czego wykrój?? Niewiele się zastanawiając położyłam spodnie piżamowe na prześcieradle, odrysowałam, ciachnęłam, zszyłam jak leci - masz, mierz! To kolejny próbny projekt prześcieradłowy (mam ze trzy prototypy różnych spódnic) i ja nie wiem dlaczego, ale prześcieradło jakoś zawsze lepiej wygląda i pasuje niż później docelowa materia. Dodałam, gdzie trzeba, zwęziłam nogawki na wykroju i porównałam z jakimś tam wykrojem Burdowym, żeby sprawdzić, czy chociaż ogólny zarys mojego dzieła wygląda jak poprawne spodnie. Nie wyglądał. Jakoś te krzywizny na biodrach i podkrojach kroku kompletnie nie miały tych samych proporcji, co profesjonalne. Na czuja dorysowałam tu i ówdzie i zasiadłam do dresu. Ręka mi drżała, dresówka droga jakby co najmniej ze złotą nicią miała być, wyciachałam, wpuściłam najprostsze kieszenie w szwy, zrobiłam tunelik na gumkę, nie przyjrzałam się dokładnie całości, od razu zakrzyknąwszy "mierz!" i.... Ale jak to się stało, że nogawki sięgają z przodu nad kostkę, a z tyłu włóczą się po podłodze?!?! Nic to, wszyję ściągacz z tej samej dzianiny, będzie nawet ładniej. I bardzo mi się to wykończenie podoba :-) Czasem z dużego kłopotu wychodzi duża pociecha.

Dresówka pętelkowa od lewej strony. Obrzucona zygzakiem, szyta potrójnym ściegiem elastycznym. Muszę zanotować w pamięci, że tunel na gumkę powinien mieć 0,5 cm większą szerokość niż gumka, bo się rzeczona będzie kręcić i zwijać. I wymyślić, dlaczego spodnie zjeżdżają z tyłka, mimo że gumka jak widać wcale niezbyt luźna.

A tu co prawda wygląda, jakbyśmy zegarek reklamowali, ale proszę jednak bardziej zwracać uwagę na pierwszą w mojej karierze kieszonkę ;-)

I mamy portki w pełnej krasie :-)