Candy urodzinowe

Krótko:
Mam urodziny. Dzisiaj. Wobec tego Candy-Konkurs jest urodzinowe.
Nagrody są dwie. Pierwszy zestaw rozlosuję wśród wszystkich uczestników, drugi zaś wymaga większego zaangażowania. Mam nadzieję, że pomysł Wam się spodoba, a nagrody będą warte podjęcia wyzwania :-)

Zasady najprostsze, jakie mogą być:

Zestaw pierwszy - candy 

• Ciemny materiał (dł. 55 cm) to jakaś przemiła ubraniówka, z której uszyłam tę spódnicę.
• Lila-wrzos (dł. 70 cm) i biały w prążki (dł. 80 cm) jest nie wiem czym, ale w dotyku przypomina grubą żorżetę.  
• Anna. Moda na szycie nr 3/2014

To będzie losowanie. Jeszcze nie wiadomo, kto zostanie maszyną losującą: Mąż czy kot ;-)

Zestaw drugi - konkurs

• Czekoladowa cienka, nieelastyczna bawełna koszulowa (dł. 215 cm)
• Grubsze punto dł. 150 cm) w kolorze beż/kawa z mlekiem/lody orzechowe. Szyłam z takiego samego brązową bluzkę - nie kulkuje się.
• Dzianina bawełniana zgaszony błękit (dł. 100 cm)
• Camela. Bardzo gruba i sztywna, dobra do torebek, wykorzystałam ją w listonoszce-rowerówce (dł. 100 cm)
• Stopki: do przyszywania guzików, do podwijania, do zamków zwykłych.
• Taśmy bawełniane: granatowa, szer. 3,2 cm, niebieska, szer. 2,8 cm, biała szer. 2,8 cm.

Jury w składzie ja, Mąż i kot Leon wybierze najfajniejsze zdjęcie i ciuch, a ja to postaram się uszyć w ciągu roku :-)

Wszystkie nadesłane zdjęcia opublikuję na blogu w poście z wynikami wraz z odsyłaczami do blogów lub profilów FB (tylko proszę mi podać).

Oczywiście można startować równocześnie do obu zestawów.

Zabawa trwa do 15 października, więc macie kupę czasu :-)

Wyniki ogłoszę w ciągu tygodnia od zakończenia.

Nagrody mogę wysłać jedynie na terenie Polski.

Jeansowa spódnica z koła

Co tu dużo pisać - spódnica z koła.

Materiał to jeans, który rok temu miał być spodniami, przeleżał się i został nareszcie uwolniony! 

W sieci jest multum tutoriali, które różnymi metodami podpowiadają, jak skonstruować wykrój i uszyć. Do szycia, a przede wszystkim do poznania tajników paska, skorzystałam z tego, bo obrazkowe poradniki Eti są de best! Pojemną kosmetyczkę też szyłam na podstawie ich tutka.

Do samych obliczeń i konstrukcji wykorzystałam Lolę Joo :-)

Tym razem nie pokusiłam się o kieszenie, bo zamek wszyłam z boku, a poza tym chciałam mieć tę spódnicę na już, a nie mordować się z upakowaniem wszystkiego w jednym szwie.

I była gotowa rzeczywiście ekspresowo, pomijając oczywiście czas na wiszenie. Chciałam zdążyć na imieniny kuzynki, albowiem za punkt honoru postawiłam sobie na każdym rodzinnym spotkaniu występować w czymś nowym uszytym przez siebie.

Dół obleciałam lamówką, bo podkładanie grubego jeansu po okręgu przekraczało moje możliwości, a lamówkę mam już obcykaną.
 

Pierwotna długość była w kolano, ale czułam się jak przaśna dziołcha z niewymownie rozłożystym siedzeniem, więc niewiele myśląc, nazajutrz po imprezie urżnęłam i oblamowałam jeszcze raz. Razem 7 m. Za drugim podejściem musiałam się posiłkować wspomagaczem ;-) 

Nie macie już dość moich lamówek? Ja trochę mam, ale co poradzę, że to super sposób na wykończenie ;-)

Gdyby ktoś szukał innych tutoriali na spódnicę z koła, to proszę :-)

Purpleorchid

Szycie Honoraty

Jakuszyć

Papavero

Monikowo

Utkani

O-rety

Shallow Empty Love

Czekając na natchnienie

Antywieszak
Colorful Buteerfly Eye  
Mgiełka ściegiem do celu

Tu znajdziecie dyskusję o szyciu i podkładaniu dołu oraz wiele cennych porad i kruczków.

Pierwsza sukienka, pierwsze Sew Along - Burda 5/2014 #114

Zabijcie mnie, nie wiem, dlaczego nie chodzę w sukienkach. Nawet kieckę ślubną zażyczyłam sobie z osobnym gorsetem.

Niemniej od długiego czasu chodziło za mną uszycie sukienki, jako kolejnego wyzwania. Wertowałam moje Burdy i w każdym modelu widziałam niebezpieczeństwo, że go do siebie nie dopasuję. Aż wreszcie trafiłam! I jeszcze trafił mnie projekt Szczecin Szyje - temat: sukienka. No to już nie miałam wyjścia. Nawet, o dziwo, zmieściłam się w czasie. 

Mąż mnie najpierw przegonił po pobliskich osiedlach i kazał wspinać się na murki....

... a potem po skałkach i kazał się wspindrać na górki. W pantofelkach na obcasie...

... i jeszcze zasiadać w rajstopach na chropowatych ławeczkach.

W poprzednim poście unaoczniłam, z ilu części składa się model, ale pomnóżcie to przez dwa, bo materiał był złożony. Zliczając wszystko, wychodzi 21 elementów. Dużo? Gdyby mi ktoś rzucił taką liczbą, pierzchłabym w popłochu, ale okazuje się, że szycie idzie jak po maśle. Same proste szwy. Tak naprawdę jedynym problemem mogłoby się wydać wdawanie zaokrągleń w cięciach francuskich na biuście i łopatkach. A jednak poszło jak z płatka. Znaczy się talię mam z lewej strony o 0,7 cm wyżej niż z prawej, ale co tam, kompletnie nie widać. Nigdy w życiu nie miałam tak idealnie wyprofilowanej przestrzeni na biust :-)

Oczywiście nie obeszło się bez przygód, albowiem dwa razy skracałam wykrój, potem przez tę nierówność talii musiałam wyrównać dół i w jakimś amoku ciachnęłam element, który miał był pozostać dłuższy o 10 cm. Musiałam sztukować. I nie wiem, na czym to polega, że wszystkie ciuchy skręcają mi się na którąś stronę. Na tej sukience przekonałam się o tym jeszcze lepiej niż na poprzednich projektach, bo okazało się, że dolna plisa, mimo że przyszyta równiutko, idzie po skosie. Na szczęście ginie to w mazach.

Rękawki są super. Naprawdę. Będę je pewnie podkradać do innych gorsetowych projektów. Dwie warstwy jeansu wydawały mi się za grube, a tymczasem wcale nie. I można swobodnie regulować, jak długie przyszyć i pod jakim kątem, wtedy odstają albo mniej, albo bardziej, co kto lubi. Zwężenie ich to też nie problem, można w ten sposób uzyskać szerszy dekolt.

Dorobiłam się wreszcie własnej metki. Najwyższa pora, bo te moje uszyciuchy jakieś takie bezimienne, normalnie nonamy ;-) Metoda Longredthread.

 A jeans kupiłam w zimie przez allegro z przeznaczeniem na torbę. Po wyjęciu z paczki zawiniątka wydał mi się paskudny, poszedł do szafy, potem miałam go w ogóle wydać w dobre ręce, aż zupełnie z głupia frant rozłożyłam go, owinęłam się nim i zakrzyknęłam do Męża: "Ej, patrz! Mam materiał na sukienkę!!!".

To chyba kwalifikuję się do "Uwalniania tkanin", co? :-)

Sew Along - Szczecin szyje - sukienka - etap 1

Kto powiedział, że w Krakowie nie można szyć ze Szczecinem? :-)

Etap pierwszy:

• Wybór materiału: nieoczekiwanie uwolniony granatowy jeans w niebieskie mazy;

• Wybór wykroju: Burda 5/2014 #114;

• Krojenie

Pierwsze Sew Along. Pierwsza sukienka. Wygląda na to, że poza długością nie trzeba nic modyfikować. Nie-do-wia-ry :-)

Niebieskie kontrafałdy z IKEI

No dobra, pokazałam, jak układałam kontrafałdy, to teraz powiem, że 1/3 z nich poszła do kosza, bo raz mi kieca leciała z bioder, a raz nie mogłabym się dopiąć, mieszałam, mieszałam, składałam, nie wychodziło symetrycznie, aż w końcu trzeba było wszystko od początku.

Ale i tak chyba ich wystarczy, zamierzony efekt obfitości - jest :-)

Po raz kolejny przekonałam się, że mierzenie i rysowanie z pietyzmem co do pół milimetra nie gwarantuje sukcesu. Niby na centymetrze wszystko się zgadzało, niby kontrafałdy sfastrygowane na beton ani drgną, niby obwód już okej, a tu nagle po przyszyciu paska powinnam się przerzucić na dietę składającą się z listka sałaty w sosie z energii kosmicznej. Brak ze trzech centymetrów! No to układałam te kontrafałdy od początku. To był siódmy albo siedemsetny już - nie pamiętam dokładnie - raz, boszzzz...

Wskazówka do zapamiętania na zawsze: dobrze jest górę spódnicy przelecieć prostym ściegiem tuż nad linią szycia, na zapasie, i dopiero wtedy mierzyć. Zabieg ten ustabilizuje pas, a pomocne jest to zwłaszcza, kiedy szyjemy elastyczne materiały lub krojone ze skosu, lub ze sfastrygowanymi wszelkiej maści zakładkami i innymi fałdami. Źródło: Czeremcha

Materiał to bawełna ikeowska, taka cienka acz sztywna, 9,99 za mb. Mąż pojechał po półkę i przytachał 2 metry tkaniny, bo mu wpadła w oko. "Wiesz, przechodziłem obok, patrzę, niebieski, to wziąłem". 

Polecam, bo super się szyje, dobrze zaprasowuje, ale też bezproblemowo prasuje zagniecenia. I jest chyba w stałej ofercie IKEI.

Muszę jeszcze potrenować, gdzie to dokładnie guzik przyszywać względem dziurki, bo mi jakoś tak skiełzło. Ale musicie przyznać, że zamek to nareszcie profeska, czyż nie? ;-)

No i jeszcze element, bez którego żadna moja garderoba nie zyskuje miana idealnej - kieszenie. W szwach.

Na pasek nie patrzcie, nie wiem, jak ja to wymyśliłam i odmierzałam - a kroiłam go dwa razy... - że się szwy nie zbiegają pionowo, ale pies to drapał, i tak uwielbiam tę spódnicę!

Spódnica pretenduje do pierwszego miejsca w rankingu ulubionych. Ciekawe, że w sklepie nigdy bym jej nie kupiła, bo zawsze tylko te ołówkowe i ołówkowe. Gdyby nie własny handmade nigdy bym się do takiego fasonu nie przekonała :-)