Zamek jest sexy!

Trzy w jednym: prostota, funkcjonalność i lekki pieprz :-)

Spódnica nic nadzwyczajnego - ot, sprawdzony wykrój z Szycia Krok po Kroku 2/2010 #2A (bardzo podstawowy, tak bardzo, że nie da się już bardziej) plus materiał nie-wiadomo-co, ale ładny.

 

Czym by ją jakoś urozmaicić? Czym dodać bigla?  Czym ją odzwyczajnić? Zamkiem! Ale nie byle jakim. To jest zamek alfa i omega, czyli od samej góry do samego dołu, jak strzelił.

Spódnica super, fajnie się ją nosi, gorzej ze zdejmowaniem - trochę wygibasów trzeba ;-)

Zupełnie nie wiem, dlaczego, kiedy zwracam uwagę na kierunek otwierania zamka wszyscy robią "uuuu..." ;-)

Bluzki z marszczeniem - Burda 5/2009 #103A

No to teraz te bluzki, co czekały. Dwie, ponieważ wykrój tak mi "siadł", że będę go pewnie powtarzać do śmierci, tylko teraz po zdjęciach widzę, co jest jeszcze do poprawki.

Na tapecie było punto. Albowiem punto to dzianina, a ja koniecznie muszę bluzkę z dzianiny, z tkanin nie noszę, bo koniecznie musi miękko opływać i pracować, takiego mam bzika. Oraz punto, bo nie dość że dzianina, to jeszcze powiadają, a i macanie w sklepie potwierdziło, że będzie się dobrze szyć. Zweryfikowane in plus - szycie rewelacja. Ciągnie się tylko w poprzek, wzdłuż znacznie mniej, owszem, trochę pracuje, ale dla zwykłej maszyny niekłopotliwie. Szyłam ją potrójnym ściegiem prostym i igłą do dzianin, uprzednio sprawdziwszy na ścinkach naprężenie nici.

W obecnej dobie worów oversize, których nie rozumiem, ale podobno mody nie trzeba rozumieć ;-), otóż w dobie bezkształtnych tunik i bluzek o dwa numery za dużych trudno znaleźć w sklepie ciuch, który się będzie ładnie dopasowywał do wypukłości i wklęsłości, podkreślał kobiece kształty i przez odpowiednie cięcia modelował sylwetkę. Zazdroszczę kobietom, które w oversize wyglądają seksownie mimo tego, że optycznie wydają się rozmiar większe niż są w rzeczywistości - ja wyglądam od razu jak kloc ;-) Taki typ budowy. Dlatego kiedy ujrzałam model 103 z Burdy 5/2009 od razu wiedziałam, że jest MÓJ! To marszczenie przy biuście, ach, ten kobiecy dekolt zamiast wszechobecnych "po prostu dziur na głowę"... 

Patrzyłam na wykroju na te zęby, które trzeba poskładać w zakładki i kompletnie nie mogłam sobie wyobrazić, że niby jak ja to mam zrobić...?! Uznałam, że będę się tym martwić już podczas realizacji i dobrze, bo to intuicyjne. Przy okazji tego modelu dowiedziałam się, że plisa to pojęcie baaardzo obszerne, ponieważ Burda nazwała tak ten pasek na żebrach. Mnie do tamtej pory na myśl przychodziły tylko plisowane spódniczki i nijak się to miało do tego paska, no ale skoro tak jest fachowo.. ;-)

Modyfikacje, jakim poddałam wykrój polegały na zwężeniu pleców po szwie środkowym (dopiero na zdjęciach widzę, że przód też trzeba było zwęzić, ale i tak w życiu bym się tego nie podjęła) oraz rezygnacji z drugiej warstwy materiału w rzeczonej plisie, ponieważ punto należy do grubych i dość tęgich dzianin wobec czego powstawały grubaśne wałki z kilku warstw zapasów szwów pod biustem.

Z rękawami było tak, że na starcie umówiłam się ze sobą, że nie wiem, jak się wdaje, nie rozumiem, nie umiem, nie nauczę się, może kiedyś, więc zrobiłam taką szczypankę, o!

Niefachowo, ale zdaje egzamin.

Podwójna igła do podkładania brzegów to rewelka. Artykuł z kategorii "must have". Podobnie jak stopka owerlokowa do obrzucania krawędzi - cud-miód.

Poniżej z lewej zygzak ze zwykłej stopki, po prawej z owerlokowej - prawda, że różnica zauważalna?

A potem poszłam za ciosem. Mąż mi przyniósł w prezencie kolejną dzianinę punto, bo zapamiętał nazwę :-) Tym razem kwiecisto-plamiastą, więc mając na świeżo brązową bluzkę, wprowadziłam kolejne modyfikacje do wykroju. Mianowicie opuściłam miejsce na biust, albowiem mój wypada o ponad 5 cm niżej niż Burda przewiduje ;-) Na pierwszej bluzce widać, że plisa wyłazi zbyt wysoko, a ciągłe obciąganie nie pomaga, bluzka i tak podjeżdża. Wobec czego przedłużona została część górna góry, konkretnie podkrój pachy wylądował o 5 cm wyżej. Co znaczy mieć męża architekta - rzucił okiem na wykrój, położył drugi półpergamin, odrysował, przesunął, coś tam przedłużył, coś tam zaokrąglił w oparciu o istniejące krzywizny i wszystko gra. Ja to bym pewnie mierzyła jakimiś milimetrami albo rozcinała wykrój, a on to tak jakoś tylko przy pomocy oka, ołówka i "zmysłu". Jeszcze nie jest idealnie, ale już nie wkurza. Znaczy bluzka, nie mąż ;-)

Tym razem podjęłam wyzwanie rękawów. Nie takie one straszne, jak je malują. Mam nadzieję, że bezproblemowość nie wynikała z właściwości materiału lub fuksa, a po prostu z geniuszu krawcowej ;-)

Zwróciłam też uwagę, że należy jednak dopasowywać różne szerokości względem siebie, myśląc "do przodu", i udało mi się zbiec równo szwy plisy z tyłu, a nawet szwy boczne. Tu akurat trudno dojrzeć, ale jeśli ktoś wytęży wzrok, to zobaczy, jak bardzo są w linii.

Podsumowując: Wykrój jest wdzięczny, łatwy do ew. dopasowania, punto szyje się samo. Każdemu polecam, chociaż może niekoniecznie na bluzki, które powinny się miękko układać i "lać" jak w zamierzeniu obie powyżej... Dobrze, że nie postanowiłam szyć dekoltu-wody, uznając, że przecież to dzianina, to się na pewno będzie dobrze układać  ;-)

A jeszcze popatrzyłam sobie na tę sukienkę i miłuję ją dozgonnie. Bardziej lejąca się dzianina czeka.

Bluza dresowa - Burda 8/2005 #127

Chciałam chronologicznie pokazywać jakie to postępy robiłam, ho, ho, i jak przez kolejną spódnicę oraz dwie bluzki doszłam do dzisiejszego dzieła, ale po pierwsze nie obfocone, a po wtóre nie mogę się oprzeć, żeby się wreszcie nie pochwalić :-) Wyszedł mi taki mega wypas, że nadal nie mogę uwierzyć, że jam to popełniła :-)

Wpadł mi w oko wykrój na planowaną od dawna bluzę dresową (Burda 8/2005 #127). 

Wyglądał jak stworzony dla mnie: prosty na dwie burdowe kropki i bez udziwnień, z przepastnymi kieszeniami, które musiałam trochę podnieść, i prostym kapturem. Przeżyłam nawet raglanowe rękawy, z którymi miałam już do czynienia w pewnej bluzce. Bluzka poszła do kosza, zanim ujrzała światło dzienne, ale bluza.. 

Dresówkę przytaszczył Mąż w prezencie przedgwiazdkowym razem z worem (!) innych przepięknych materiałów. Chyba mu się moje uzależnienie udzieliło ;-) Różnimy się jednak zasadniczo w sposobie kupowania: ja spaceruję powolnie między półkami, z namaszczeniem macam, hymkam, przeglądam w myślach wykroje, rozważam pobór materiału, zastanawiam się nad sztywnością i układaniem, liczę złotówki przez centymetry, natomiast Mąż pędzi przez regały i co mu wpadnie w oko, to bierze po dwa metry - na wszelki wypadek, bo nigdy nie wiadomo, co żonie przyjdzie do głowy z tego uszyć ;-) Zawsze wypatrzy coś fajnego, na co ja najczęściej nie zwróciłabym nawet uwagi.
Niestety z powodu tempa mojego szycia rzeczony wór zostanie na przyszłą jesień, albowiem nie zdążyłam reszty tknąć, zanim wiosna nadeszła. Zawierał głównie dzianiny punto (bo moja maszyna da radę), rozkoszną flanelę, jakiś kostiumowy ciepły materiał w krateczkę (kurzą stopkę?) i nieprzytomnie gruby polar (chyba tylko na koc, bo tego nie wcisnę pod żadną stopkę), a do tego dwie dzianiny, które weźmie tylko overlock, czyli przyszłościowe, ale za to boskie jako materiały na zimowe nietoperze. Ilość na wieloryba ;-)

Dzianina dresowa jest gruba, mięsista, puchata i z meszkiem po lewej stronie, a ja zawsze jęczę zimową porą, że marznę, więc bluza koniecznie musi być grubaśna i ciepła. Na planowane wycieczki przez zaspy podczas mroźnych zimowych ferii. Śniegu było tego roku jak na lekarstwo, ale bluza doskonale sprawdziła się na rower i w ogóle na wszystko :-)

Na wstępie nacięłam się na sam wykrój, ponieważ napisano, że bluza jest ciążowa, jednak w opisie wspomniano, że to z powodu dłuższego przodu. Przód urżnę, pomyślałam naiwnie i skroiłam. Okazało się, że słoniątko mogłabym nosić pod spodem ;-)
Wobec tego zwęziłam boczne wstawki oraz rozcięłam plecy i zszyłam je o 2 cm węziej. Zyskałam przy tym możliwość pięknego ozdobnego ściegu z zakresu ściegów overlockowych mojej maszyny. 

Potem stanęłam przed problemem wyściółki kaptura, ale rozwiązałam go, kupując za 3 zł podkoszulek w secondhandzie. Uwierzycie, że udało się na pierwszym wieszaku znaleźć idealny odcień różu pasujący do zamka i sznurka? :-) Wyściółkę szyło się niestety fatalnie, bo rozciągała się we wszystkie strony i nieustająco robiła mi wbrew - a to było jej za dużo, zaraz za mało, za długa, za płytka, za głęboka, za krótka... Szyłam ją cały wieczór, ale efekt wizualny podoba mi się niezmiernie, choć nadal nie mam pojęcia, czy taka wyściółka powinna być skrojona dokładnie jak sam kaptur minus szerokość podłożenia czy mniejsza, a jeśli tak, to o ile. Wyszło na czuja.

Najwięcej łez wylałam przy ukrywaniu zapasów kaptura na karku, bo uparłam się, że musi tam być taka "profesjonalna" taśma jak we wszystkich sklepowych bluzach. Nie było łatwo to wszystko poupychać pod bawełnianą lamówką i jeszcze wykończyć cały ten bałagan na rogu przy górze zamka. Pułapki polegały też na tym, że co przeszyłam od prawej strony, to miało też pięknie wyglądać na lewej, wszak nie będę chodziła cały czas zapięta pod szyję i w kapturze ze ściągniętym sznurkiem ;-)

Nie pozwolę się do siebie zbliżać z lupą, chyba że w celu oglądania ozdobnych szwów i wlotów na sznurek, które są, nie chwaląc się, moją dumą :-)

Każdy twórca pragnie jakoś zaznaczyć swoje dzieło, a ponieważ jeszcze nie doczekałam się własnej metki, postanowiłam za radą Męża walnąć porządne "M" na klacie. Litera została wycięta z mężowskiego podkoszulka, a jej druga warstwa to kawałek koszulki alternatywnej na wyściółkę. Biały materiał podkleiłam flizeliną, która teraz odchodzi tak trochę zawadiacko.

Kiedy już ją skończyłam, kiwnęłam dumnie głową "tak, może będzie ze mnie kiedyś krawcowa" ;-)

Mąż po przeczytaniu postu: Ale ty to taka chwalipięta jesteś..
Ja: Nooooo! :-D

Kosmetyczka czyli mały skok w bok

Trzy spódnice na koncie, krawcowa pełną gębą, w szafce stosy materiałów "na kiedyś", bo popadłam w uzależnienie i tydzień bez przynajmniej 5 metrów to tydzień stracony ;-) Kupowałam bez opamiętania, jak również i bez sensu większego. Wiem to teraz. Wtedy miałam wizje, że ho ho! Z perspektywy kilku miesięcy niewielkiego doświadczenia okazuje się, że większość materiałów niedobrana do planowanego fasonu ani nawet części garderoby, ale nic to, kiedyś się przydadzą przecież, myślimy w kategoriach "inwestycja", a nie "bezsensowne wyrzucanie pieniędzy w błoto" ;-)

Docelowo to ja oczywiście będę szyć fikuśne sukienki i wymyśle żakiety oraz fasoniaste spodnie, wiadomo, ale może nie w przyszłym tygodniu jednak. Nad każdą ze spódnic spędziłam upojne tygodnie, bo tak mam, że jak trafię na problem, że nie wiem, w którą stronę przewrócić i jak to właściwie zszyć razem, to muszę dwa dni poprzetrawiać. Uleży się - wracam do tematu i eureka! nagle spływa natchnienie. Zmęczyłam się tym okropnie, zwłaszcza tym móżdżeniem, a podniesienie poprzeczki do poziomu podszewki w spódnicy zmaltretowało mnie dokumentnie. Potrzebowałam odsapnięcia przy miłym, lekkim, łatwym i przyjemnym projekcie na jeden wieczór. Przeleciałam internet - jest! Kosmetyczka! A przecież mnie ciągle żal forsy na porządną, pojemną i ładną, to sama sobie uszyję, o! Posiłkowałam się tym tutorialem. Jest naprawdę świetny dla początkującego i nie pomija żadnego z etapów, że to niby oczywiste, to sobie każdy poradzi. 

Na materiał wierzchni wybrałam jakąś satynowaną bawełnę czy coś. Oczywiście bez sensu, bo się od razu uciorała i zmechaciła od samego leżenia na pralce. Ale jest ładna i pojemna i szyłam ją tylko trzy (sic!) dni. Usztywniłam ją owatą, jak kazali, ale wyszła zbyt wiotka, taka szmatka. Mimo to uważam, że wygląda niczego sobie, a ze względu na tę szmatkowatość przewracało się ją na wszystkie strony bez problemu. Teraz szyje się torebka, do której zastosowałam sztywną, masywną kamelę, i to jest zupełnie inne manewrowanie. Cóż, trzeba znaleźć złoty środek.

Zamek mi wyszedł perfekcyjnie (niemalże), pewnie dlatego, że nie w spódnicy ;-)

A tu wieszadełko.

Przyjemny projekt, choć zważywszy właściwości materiału lepsza byłaby z niego spódnica. Hm, tylko pewnie zamek nie wyszedłby tak dobrze ;-)

Spódnica z podszewką - Burda Szycie krok po kroku 2/2010 #2A

Rzecz o pierwszym wykroju z Burdy, zakochaniu i doskonaleniu się w jednej wąskiej dziedzinie - spódnic.

Swoją ścieżką ciekawe, że nigdy nie nosiłam spódnic ani sukienek, najlepiej czuję się i wyglądam w spodniach, a tu produkcja taśmowa jak się patrzy, spódnica za spódnicą i mało tego, że je szyję, to jeszcze w nich chodzę ;-)

Zakochałam się w materiale, z resztek oczywiście. W macaniu wydaje się być wysokogatunkowy, nie znam się, ale to się czuje w ręce. A i cena to potwierdza, bo gdyby nie to, że tkanina wygrzebana z koszyka, w życiu bym się na nią nie zdecydowała. Nie mam pojęcia, co to jest, ale ma ciekawy splot odcieni, delikatną i niekłopotliwą kratkę oraz jest mięsista i sprężysta, taka "rzucająca się", o ile wiecie, o co mi chodzi. Moja mama zawsze mówiła "taki fajny, rzucający się materiał" i jakoś zawsze wiedziałam, co ma na myśli, ale czy się tego normalnie używa - nie wiem. W każdym razie, tkanina raczej jesienno-zimowa, zatem do rajstop niezbędna podszewka. W swojej naiwności sądziłam, że się obejdzie, ale pierwsza przymiarka sprowadziła mnie na ziemię. Kurcgalopkiem do sklepu, wróciłam naturalnie z siedmioma półmetrówkami wiskozy z resztek na kolejne hipotetyczne spódnice i tą jedną potrzebną na aktualny projekt. To jest jakaś choroba, że nie można wejść do sklepu, kupić dokładnie to, czego trzeba, w odpowiedniej ilości, i wyjść. Choroba o dość wąskim zakresie, bo objawy daje tylko w sklepach tekstylnych i pasmanteriach ;-)

Jak już podnosić poprzeczkę, to na wszystkich frontach, nie tylko umyśliłam sobie podszewkę, ale również wybrałam wykrój z Burdy. Spadł mi jak z nieba model z Szycia krok po kroku 2/2010 #2A, akurat numer ukazał się w kiosku, jak na życzenie. Bez paska, do zszycia dwa szwy boczne i wszycie zamka, więc luzik. I tylko ta podszewka, o jejku. Ale przecież się rozwijam, nie mogę stać w miejscu, chcę wyzwań, dam radę. Aha, jeszcze zaszewki - też przerażająca nowość ;-) Te ostatnie akurat w trakcie szycia uskrzydliły mnie nieco, bo wyszły za czwartym razem idealnie. Głównie za sprawą pomocy z forum :-) 

Szczerze mówiąc, gdyby to nie było krok po kroku, to w życiu nie udałoby mi się podszewki wszyć koło zamka. Bosz.. co się tam trzeba było naprzewracać, naprzekręcać, a wyobraźnia ogłosiła strajk, że ona nie będzie współpracować i tyle. Nawet instrukcje obrazkowe niewiele mi rozjaśniały tę moją pomroczność i w rezultacie spódnica zaliczyła ze trzy przerwy na przetrawienie, dwa ataki głupawki i jedną kompletną załamkę. A potem jak zwykle doznałam iluminacji, projekt ruszył z kopyta i wydawało się, że teraz to już ciach-ciach i będzie gotowe. Do czasu przymiarki spódnicy z podszewką razem. Za ciasna. Jak to?! Przecież dodałam zapas! No ale za ciasna. Można stać, ale siadać już niekoniecznie. No to odpruwanie i popuszczanie bokami. Właściwie tylko jednym bokiem, bo przecież tego z zamkiem nie ruszę, choćby mnie mieli kroić. Z tego poszerzania wyszedł niestety namiocik, ale powiedzmy, że jest przyszłościowy. 

Z większych problemów, z jakimi przyszło mi się borykać poza niezliczonym poszerzaniem i zwężaniem w tę i we w tę, była długość tyłu. W poprzednich spódnicach jakoś przeszło to niezauważalnie, ale w tej już widać, że tył musiał być dłuższy od przodu o całe 4 cm. Widać, bo materiał jest w delikatną kratkę. Gdyby wzór był wyraźniej zaznaczony, byłoby to nie do przyjęcia, jednak w tej jakoś uszło. Czeremcha doradzała na forum, żeby kombinować przy pasku, ale jak przy pasku, skoro paska nie ma... ;-) W każdym razie umówiłam się ze sobą, że nikt nie zobaczy, przecież nikomu nie dam się tak wnikliwie przypatrywać ;-)

A poniżej mój znak rozpoznawczy - zamek co się nie zbiega równo, ale who cares, phi. I tak zawsze bluzka na wierzchu :-)

Model jest tak prościutki i nieskomplikowany, że doskonale może służyć jako podstawowy do różnych innowacji. Ja na ten przykład wydłużyłam go o 15 cm, bo był okropnie nieprzyzwoity i nie nadawał się dla statecznej pani do pracy ani donikąd ;-)