Bluzka z wodą z Papavero

Pamiętam, że kiedy zaczynałam przygodę z szyciem, a za sobą miałam pierwszą poszewkę na jasiek, to obrazy przyszłości, które widziałam oczyma wyobraźni przedstawiały trzy rodzaje ciuchów. Spodnie, spodnie, spodnie. Żakiety, żakiety, żakiety. I ... bluzki z wodą. Po dwóch latach mam na koncie kilka par spodni, jeden żakiet i 2 x pół płaszczyka, aż wreszcie przyszedł czas na bluzkę z wodą.

Wykrój pochodzi ze strony PAPAVERO. Model przeznaczony jest na tkaninę, dlatego szyjąc z dzianiny, powinnam była wziąć rozmiar mniejszy. Nie uczyniłam tego, zatem koniecznych było kilka poprawek. 

Zwęziłam bluzkę na szwie tylnym od karku do łopatek oraz bokami. Przeszyłam też niżej ramiona, żeby podnieść pachę. Dodatkowo - ponieważ bluzka miała być bardziej przyzwoita, czyli z zasłoniętymi ramionami - przedłużyłam linię ramienia, dodając też płynnie trochę materiału w stronę pachy.

Materiał to 100% poliester, ale w przeciwieństwie do poprzedniego paisley jest niesamowity, żaden afrykański upał mi nie straszny, bo bluzka wręcz chłodzi. Dzianina jest śliska, zimna i bardzo rozciągliwa.

Szyłam ją na Merrylocku, ale żeby ustawić obrzucanie jednej warstwy (podłożenie dekoltu) na tak cienkim materiale, to była masakra. Najlepiej wychodził czteronitkowy ścieg elastyczny wzmocniony, mimo że służy do zszywania, a nie endlowania. Tyle wygody, że wszystko potem zszyłam tym samym ściegiem.

 

Co się namęczyłam z podkładaniem podkroju pach, to moje. Ciągle się ściągał, marszczył i falował. Skończyło się na tym, że podłożenie ma szerokość mniej niż 0,5 cm. Na karku nie szyłam odszycia, tylko podłożyłam i przeszyłam podwójną igłą na zwykłej maszynie. Myślałam, że tak samo dam radę pachy, ale poddałam się i musiałam przeprosić się z drabinką. Wyszło super! :-)

Niektórzy twierdzą, że nie jest to bluzka z wodą, tylko bluzka dla terrorysty ;-)
  

Wykrój: Papavero 

Rozmiar: 36  

Materiał: dzianina poliestrowa

Zużycie materiału: 0,7-0,8 m
Maszyna: Merrylock 689, Husqvarna Viking E10
Ściegi:  czteronitkowy overlockowy ścieg wzmocniony, drabinka, a w zwykłej maszynie podwójna igła do podłożenia podkroju karku

Spodnie po turecku - Burda 3/2015 #115a

Naprawdę usilnie staram się kupić wreszcie materiał, który NIE BĘDZIE NIEBIESKI, ale temu paisley nie mogłam się oprzeć. Swoją ścieżką widziałam ten materiał w  trzech sklepach i każda sprzedająca mówiła o nim "turecki wzór" i nie słyszała o żadnym "pejsleju" ;-) Żałuję tylko, że nie jest to wiskoza, tylko poliester, bo na wielki upał się nie nadaje, chociaż śliski i chłodzący.

Raz wreszcie chciałam pójść za głosem mody i od razu mieć coś na czasie, a nie po dwóch latach, kiedy się dopiero oswoję z nowymi trendami, a dane modele właśnie zaczną stawać się démodé. Miał być kombinezon. Ale nie wyszło. Wykrój okazał się potwornie wielki, jak na słonia, nie mogłam sobie poradzić z szerokością paska z gumeczkami, bo mi wyszedł prawie pod biustem, do góry w ogóle się już nie zabrałam - beznadzieja. Może powinnam była kroić mniejszy rozmiar.. albo po prostu to nie mój model.

Skończyło się na porządnym zwężeniu w biodrach i pasie na szerokość akuratną, żeby dało się włożyć i usiąść. Kieszenie są duże, więc nie straciłam wiele, odrobinę też w środkowych szwach zebrałam, doszyłam tunel na gumkę (4 cm) i voila! Wyszły najprostsze gatki na gumce z kieszeniami :-)

Teraz pytanie do doświadczeńszych - dlaczego rzeczona gumka podczas noszenia spodni składa się dokładnie na pół? Mam dwa podejrzenia co do winowajców: 

- tunel zrobiłam szerokości tzw. na styk - może za wąski?

- pasek cięty całkiem po prostej przyszyty jest po łuku, bo tak szedł oryginalny wykrój, i może gumka w ten łuk nie chce się układać?

Poradzicie?

Nie miałam do tej pory nigdy spodni, które nie zawierałyby elastanu i przyznam, że nie znoszę, kiedy portki krępują mnie podczas siedzenia. Dlatego podchodziłam do tego materiału i w ogóle do pomysłu takich porcięt z dużą dozą sceptycyzmu, z góry zakładając możliwość, że uszyję, przymierzę, może nawet raz wyjdę i pójdą na dno szafy. Jednakże muszę powiedzieć z ręką na sercu, że czuję się w nich nawet-nawet.

W każdym razie da się w nich skakać ;-)

Uzyskałam kompromis między jak najwęższym modelem, a dopuszczalnym brakiem komfortu :-)

Wykrój: spodnie od kombinezonu Burda 3/2015 #115 A 

Rozmiar: 36 zwężony chyba ze dwa rozmiary

Materiał: silky krepe

Zużycie materiału: trudno określić, ok. 160-170 cm
Maszyna: Husqvarna E10

Zwężanie ramion. Jak poradzić sobie z odstającym i falującym dekoltem. Obniżanie zaszewki piersiowej

Kto ma węższe ramiona, niż Burda przewiduje, ręka w górę!

Problem ten objawia się opadaniem linii wszycia rękawów, odstawaniem i falowaniem dekoltu oraz często również nadmiarem materiału na karku. Aby tego uniknąć trzeba wprowadzić niewielką modyfikację wykroju. Jest ona bardzo prosta i nie trzeba skomplikowanych wyliczeń ani trudnych rysunków. Stosuję ją także, kiedy pogłębiam dekolty, które niestety zawsze po takiej modyfikacji zaczynają odstawać i falować.

Zwężanie ramion, eliminacja odstającego/falującego dekoltu

1. Odrysowuję oryginalny wykrój przodu i tyłu i wycinam go.

2. Ponownie odrysowuję oryginał (nie wycinam) i podkładam pod spód uprzednio wyciętą część.

3. Przekręcam spodni element tak, aby linia ramienia przesunęła się w stronę środka (u mnie wystarcza 8 mm). 

Co się wtedy dzieje? Spójrzcie na zdjęcie poniżej: linia przerywana to oryginalny wykrój, linia ciągła to nowy wykrój.

Linia szwu ramienia przesuwa się ku środkowi i obniża się. Skraca się też obwód dekoltu, ponieważ na jego środku zaczyna wystawać poza wykrój taki malutki trójkącik, który w nowym wykroju ignorujemy i zostawiamy starą linię osi środka. Ponad to pacha odrobinę się podnosi, ale tym się nie  przejmuję, ponieważ nie ma to wpływu na swobodę ruchu, a poza tym linia bocznego szwu też musi się trochę przesunąć ku środkowi. Znacznik na podkroju rękawa rysujemy oczywiście odpowiednio w nowym miejscu. Jeśli chodzi o linię dekoltu na środku (ten fragment bardziej poziomy), to można go odrysować albo według nowego przebiegu (ciągła linia), albo według starego (przerywana linia) - to już zależy od upodobania.

 

Ważne, żeby dokładnie tak samo zmodyfikować część tylną - o tyle samo przesunąć linię ramienia i taki sam trójkąt/klin usunąć na środku.

Kolejną modyfikacją, którą zawsze stosuję, jest obniżenie zaszewki piersiowej. Robię to tak (przerywana - stara, ciągła - nowa):

1. Wyznaczam pomocniczą linię równoległą do osi środka i biegnącą przez wierzchołek zaszewki.

2. Odmierzam na niej 2 cm w dół, bo tyle akurat potrzebuję, i jest to nowy wierzchołek zaszewki.

3. Odmierzam również po 2 cm w dół od końców każdego ramienia zaszewki i prowadzę nowe linie od nowego czubka do nowych końców.

4. Dodaję zapas na linii bocznego szwu na wysokości zaszewki. W oryginale na tym poziomie boczna linia zaczyna się już zwężać ku środkowi, ale przy nowej zaszewce musi to nastąpić o 2 cm niżej.

Mam nadzieję, że napisałam zrozumiale ;-) Gdyby coś było niejasne lub gdybym popełniała jakiś błąd, to piszcie, proszę, w komentarzach. Bardzo chętnie poznam też Wasze sposoby, jeśli macie inne.

A tak wygląda cała bluzka podstawowa po dostosowaniu do mojej figury:

Sukienka z wykroju podszewki - Burda 8/2014 #104

Przyznam się bez bicia, odgapiłam pomysł od MONAfaktury  i Pracowni stroju  Urzekła mnie prostota fasonu, dopasowanie do figury i rękawki.

Z modelu tej sukienki z Burdy wzięłam wykrój samej podszewki, ale nie byłabym sobą, gdybym czegoś nie zmodyfikowała.

Koniecznie chciałam mieć większy dekolt, bo w takich zabudowanych górach wyglądam niekorzystnie, albowiem biust mój umiejscowiony jest bardziej na brzuchu niż na klatce (nomen omen!) piersiowej ;-) 

Z tego też powodu musiałam przenieść zaszewkę piersiową o 2 cm niżej.

Kolejna zmiana to wszycie głębiej zamka w górnej partii pleców, bo odstawało niemiłosiernie, i z perspektywy kilku uszytych "gór" widzę, że muszę w przyszłości wprowadzać takie zmiany już na wykroju, bo po co potem poprawiać, skoro w każdym dzieje się to samo.

Machnęłam też rozpierdaczek, żeby nie drobić jak Gejsza, bo sukienkę zwęziłam dołem.

Ostatnia zmieniona rzecz to maleńkie zakładeczki na przodzie dołu zastąpione zaszewkami, bo nienawidzę szczypanek na brzuchu.

Ponieważ szyłam z elastycznej tkaniny, a sukienka miała  mieć charakter wizytowy pokusiłam się o zrobienie odszycia dekoltu, żeby uniknąć przeszyć po wierzchu.  Myślałam, że jak ściągnę dekolt odszyciem, to przestanie odstawać, ale jakże się myliłam, ech... Niby wiedziałam, że jeśli pogłębia się dekolt, to on zawsze zaczyna odstawać i falować, że jest to reguła, niby w tym samym czasie, kiedy szyłam własną kieckę, doradzałam koleżance i tłumaczyłam, co ma zrobić ze swoim odstającym dekoltem, ale sama to już się nie zastosowałam ;-) No i odstaje. I jeszcze mi się odszycie odwija. Wyszło mi takie odszycie w stylu "pierwszy kot za płot". Co ciekawe, aż dwie osoby zwróciły uwagę, że "O, jak fajnie, że dekolt tak trochę odstaje, bo kiecka przez to wygląda tak nowocześniej" (WTF?!)... ;-)

Muszę przyznać, że takie rękawki to jest miodzio, bo szyje się je rach-ciach. wykrój każe wycinać po skosie, ale ja miałam tkaninę bardzo elastyczną, więc skroiłam "po prostej".

Jeśli myślicie, że zdjęcia z moim fotografem to tak hop-siup, to się mylicie ;-)

Kilka zajawek z bekstejdżu :-D

"Podnieś włosy, bo nic nie widać. Nie tak. Nie podnoś ręki, bo się wszystko marszczy. Czekaj.. nie tak! Stój spokojnie. Daj, ja ci przytrzymam" :-D

"Co ty masz z tymi włosami? Siano jakieś... Uczesz się! Rozczochrane czupiradło jakieś :-P "

Sesja wykonana została w Rynku. Nienawidzę pozować przy różnych gapiach, trema mnie zjada, stoję jak kołek albo uśmiecham się, jakbym poczuła zgniłe jajo (choć wydaje mi się, że na pewno uroczo!), ale wśród tłumu turystów pstrykających fotki na każdym rogu i przed każdą świątynią, nasze zdjęcia zupełnie nie rzucały się w oczy i chociaż to moje miasto, to czułam się trochę tak anonimowo - jak turystka w Krakowie :-)

Wykrój: podszewka sukienki z Burdy  8/2014 #104 (powiększony dekolt, zwężony dół)

Rozmiar: 36

Materiał: nie mam pojęcia ;-) jakaś baardzo elastyczna tkanina

Zużycie materiału: ok. 1,10 m + 25 cm na rękawki
Maszyna: Husqvarna E10

Wiosenny żakiet - Burda 3/2015 #112 C

Proszę Państwa - fanfary! owacje! i relanium dla autorki proszę! :-D 

Oto najpierwszy ŻAKIET!

Żakiet wielkimi literami pisany, a szyty niemalże dwa razy. Historia jego była przeplatana wzlotami, ochami i achami, i okrzykami "jestem wieeeelkaaa!", jak również spektakularnymi wpadkami, skutkującymi wycinaniem całej formy od nowa w większym rozmiarze.

Wyobraźcie sobie, że trzy nas były, które szyły ten sam wykrój (każda w swoim rozmiarze), i każdej wyszedł ten żakiet ciut za ciasny nawet po popuszczaniu na szwach, gdzie się dało. Dla każdej z nas zbyt kusy był różnie - dla jednej mniej za mały, dla drugiej bardziej za mały, dla mnie niestety nie do przyjęcia. Mało tego, wszystkie go wydłużałyśmy, ile było można. W pierwszej wersji spróbowałam nawet podłożenie zrobić z osobnego kawałka materiału, ale nadal to nie było to. Wersja "A" nadaje się raczej do sukienek i spódnic. Wydłużyłam o 5 cm, a ponieważ w trakcie tej operacji zapragnęłam zaokrąglonych rogów, to właściwie skróciłam wersję "C".

Mąż mój - świętej cierpliwości oraz nieograniczonej szczodrobliwości - zarządził kupno nowego materiału, nowej podszewki i nowej klejonki. Na szczęście do następnych warsztatów miałam kupę czasu i mogłam wszystko rozpocząć nabożnie od początku.

Wykrój określony jest jako trudny, prawdopodobnie z powodu kieszonek, bo reszta to chyba normalnie jak w innych żakietach, aczkolwiek nie dam głowy, wszak żadnych innych nie znam.

Kieszenie z wypustką i klapką mogłyby być trudniejsze już tylko, gdyby miały dwie wypustki, naprawdę, co ja się namordowałam... Na warsztatach jedno całe spotkanie poświęciłam temu cholerstwu, a koleżanki śmignęły raz-dwa. Doprawdy, ja wiem, że pracuję wolno, pogaduchy w trakcie nie przyspieszają sprawy, ale szło mi tak opornie, że witki opadały. To, co dzieje się od lewej strony w pierwszej kieszeni, to istny armageddon - pierdyliard szwów jeden na drugim i żaden nie trafia tam, gdzie powinien, kłębowisko nici, nie wiadomo już co pruć.. masakra.

Na szczęście kroiłam drugi żakiet, to i kieszonki były nowe. A w domu przyszło olśnienie i machnęłam rach-ciach.

Przyszywanie kołnierza to czarna magia i gdyby nie Daria z Fashion Nh, która zorganizowała warsztaty, sama bym tego nie ogarnęła. Nie rozumiem Burdy i już, ale Daria wszystko pięknie i z cierpliwością świętych męczenników wytłumaczyła i pokazała :-)

A kiedy już miałam gotowe i pozszywane wszystkie części i nawet kołnierz przyszyty, okazało się, że nowe rękawy są za krótkie. No rozpacz. I znowu trzeba było kroić nowe.

No i wdawanie rękawów... Tyle rad dostałam na facebooku, a i tak myślałam, że się zastrzelę. Na szpilkach nie szło, zawijanie na palcu nie szło, marszczenie nitkami nie szło... Poprawiałam trzy razy, bo albo się bułka zrobiła z tyłu, albo materiał się przyszczypał, albo w ogóle nie miało to ładnego kształtu. Nie wiem, czy we wszystkich żakietach aż tyle trzeba wdawać?? W bluzkach jednak jest tego mniej i jakoś idzie to ogarnąć ;-)

Projekt kończyłam już sama w domu i trzeba było rozkminiać wiele elementów. I powiem szczerze, że czapki z głów dla dziewczyn-samouków, które same szyły żakiet, posiłkując się tylko opisami Burdy.

Potem było wszywanie poduszek i watoliny. Burda pisała o wkładzie, a na rysunku pokazywała poduszki... Kliknijcie tu, bo warto poczytać, jak się męczyłam ze zrozumieniem i jak pięknie zostało mi to wytłumaczone przez Czeremchę.

A tak całość powinna wyglądać od środka. Watolina rewelacyjnie modeluje zaokrąglenie ramienia.

A tak od zewnątrz pięknie się układa.

Sensownych tutoriali w necie jak na lekarstwo, ale dwa Wam tu zalinkuję, bo naprawdę warto obczaić.

Pierwszy dostałam od koleżanki na facebooku, jest po angielsku, ale babeczka tak wyraźnie artykułuje każde słowo, że nawet ja zrozumiałam, mało tego, bardzo dokładnie wszystko pokazuje. Zwróćcie uwagę, jak zaiwania maszyna przemysłowa! :-) KLIK

Drugi link to znana Estera Zawielak. Podaję Wam pierwszą część, a jest ich 6 i pokazują proces w czasie rzeczywistym od samiuteńskiego początku aż do końca. Tego potrzebowałam już tylko do przewracania podszewki. Za cholerę sama nie mogłam wyczaić, za co mam chwytać i jak to przewracać, tworzyły mi się spiętrzone kłębowiska materiału i nie mogłam ogarnąć, co i gdzie się skluszczyło w tym małym otworze w podszewce. Następnym razem otwór zostawię na plecach. Będzie długi jak Wielki Kanion.

Zresztą tak po chińsku przewracałam rękawy, że zszyłam je z podszewką niby okej, ale jednak zostały na zewnątrz. Rękawy oplatały cały żakiet od zewnętrznej do wewnętrznej strony bez możliwości wepchnięcia podszewki w rękaw ;-)) Pięknie się zapętliły, hehe, tu można zobaczyć efekt o drugiej w nocy ;-)

Potem jeszcze musiałam ponownie wszywać podszewkę w rękaw, bo wyszła za długa. Ile ten żakiet kosztował mnie nerwów, ile prucia, ile wykonywania poszczególnych elementów i etapów od nowa, to przechodzi ludzkie pojęcie. Ale ja cierpliwa jestem. Może i ślimak, ale cierpliwy ;-)

Koniec końców wszystko się udało. Naprawdę, niechwalący się, WSZYSTKO jest super, aż dziw :-)

Szycie z bawełny satynowanej lekko elastycznej to sama przyjemność, maszyna po niej śmiga, zaszewki ostre jak brzytwa. Z podszewką elastyczną też żaden problem, jedynie biały kolor doprowadzał mnie do rozpaczy, bo musiałam znaczyć kredką, która prześwituje na drugą stronę. No ale pies drapał, jakoś to przeżyję. Na zdjęciach pewnie i tak nie widać.

Długo zastanawiałam się, jak określić zużycie materiału i przyznam, że wobec powyższych perturbacji trudno mi jednoznacznie stwierdzić. Mąż za to trudności nie miał i z pełnym przekonaniem rzekł: "Zamawiałaś dwa razy po dwa metry, to daje razem cztery metry, prossste" :-P

Wykrój: Burda 3/2015 #112 C  (skrócony)

Rozmiar: 38 (nawet w tym rozmiarze musiałam popuścić po 2 mm na szwach, grrrr!!)

Materiał: satyna bawełniana, podszewka elastyczna, elastyczna klejonka

Zużycie materiału: ok. 1,70 - 1,80 m
Maszyna: Husqvarna E10